admin

Νόπη Γραικούση Σερπαντίνες κομφετί, παιδιά με μάσκα και στολήμου έκοψαν τον δρόμοκαουμπόηδες, πριγκίπισσες και ιππότες.με παρασύρουν στον χορόχρώματα, χαμόγελα!Καλύπτουν κάθε πόνογελάνε, τραγουδάνε,χορεύουν με ψυχήΣτους δρόμους τριγυρνάνε, ακούνε μουσική,η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελήνομίζω ειν’ Απόκριες με τέτοιο κέφι γλέντικαι μου λείπεις, μου λείπεις πολύκι έτσι μασκαρεύτηκα κι εγώ,ένας κλόουν που δακρύζειγια να δουν πως διασκεδάζω,κι […]

Μαρία Πουλαντεράκη – Πώς σου φαίνεται η πόλη μας από δω πάνω; – Ποιός μίλησε; – Σε τρόμαξα, λυπάμαι. Εδώ πίσω σου κοίταξε. Εγώ η Καρυάτιδα μίλησα. – Πώς γίνεται αυτό; Ζωντανεύουν και τα αγάλματα; – Καμιά φορά. Όταν έχουν διάθεση για κουβέντα. – Είμαι τυχερή δηλαδή. Μπορώ να ρωτήσω γιατί διάλεξες εμένα; – Σε

-Κυρία μου, έχετε την αμέριστη προσοχή μου. Συνεχίστε παρακαλώ. -Θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν πιο κατατοπιστική. Είχα ένα γιο, μοναχογιό, κύριε Γκόλντ. Τον λάτρευα. Παντρεύτηκε νέος την Ελεονόρα Σάλβ, κόρη μιας αρκετά ευκατάστατης οικογένειας. Ο γάμος τους ήταν καλός, απέκτησαν ένα γιο και ζούσαν ήρεμα. Μπορώ να πω ευτυχισμένα. Το μόνο πρόβλημα σε

Αναστασία Παπαδάκου Μία φορά και έναν καιρό σε ένα δάσος ζούσε ένα ξωτικό, ο Άξελ. Ο Άξελ ήταν γνωστός σε όλο το δάσος γιατί έφτιαχνε το καλύτερο μέλι και όλοι αγόραζαν από αυτόν. Μία μέρα όμως ένας νάνος αποφάσισε να του κλέψει τη συνταγή, καθώς εξαιτίας του Άξελ κανένας δεν αγόραζε το δικό του μέλι.

Κατερίνα Μιχαηλίδου Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που πήρε δώρο για τα γενέθλιά του ένα βιβλίο με παραμύθια. Το άνοιξε με λαχτάρα και άρχισε να το διαβάζει όταν, ξαφνικά, μέσα από τις σελίδες του πετάχτηκε… ένα ποντίκι Το κοριτσάκι τρόμαξε και παραλίγο να της πέσει το βιβλίο από τα χέρια, όμως και

Νόπη Γραικούση -Άστο, είναι δικό μου. -Όχι δεν είναι δικό σου. Δικό μου είναι. Οι φωνές του Πίγκυ και της Πέγκυ, ξεσήκωσαν όχι μόνο το σπίτι, αλλά και ολόκληρη τη γειτονιά. Ο Πίγκυ και η Πέγκυ είναι δυο γουρουνάκια. Αδελφάκια δίδυμα. Πολλές φορές τσακώνονται γιατί θέλουν το ίδιο παιχνίδι. Και τότε η κραυγή «είναι δικό

Μαρία Πουλαντεράκη Το καράβι έδεσε στην μικρή αποβάθρα. Ήμουν η μόνη που αποβιβάστηκε, αλλά δεν μου φάνηκε περίεργο. Ακολούθησα το δρόμο και βρέθηκα μπροστά σε μια επιγραφή που έλεγε: “Kακωσορίσατε στην ανάποδη χώρα. Προχωρήστε δεξιά”. Όμως το σήμα που ήταν ζωγραφισμένο, έδειχνε ξεκάθαρα αριστερά! Προχώρησα λοιπόν αριστερά και βρέθηκα μπροστά σε κάτι που μόνο στη

Η γυναίκα που κάθεται απέναντι από τον ντετέκτιβ δείχνει πραγματικά ταραγμένη. Προσπαθεί να κυριαρχήσει στη νευρικότητα που το σώμα της κάνει τόσο έκδηλα αισθητή, μα καθώς αυτό δεν είναι εφικτό, εντέλει αφήνεται. Τα χέρια της τρέμουν και το πρόσωπό της μαρτυρά μιαν αγωνία. Ο ντετέκτιβ κοιτάζει τα μάτια της. Μάτια μεγάλα, καθαρά, με βλέμμα απόλυτο.

Κατερίνα Μιχαηλίδου Ο Τσάρλι ήταν μαθητής του Αϊ Βασίλη αρκετά χρόνια, έφερνε κάθε μέρα στο εργαστήριο των παιχνιδιών τα γράμματα των παιδιών. Τα ξωτικά τον αγαπούσαν πολύ το ίδιο και οι τάρανδοι, που όποτε τον έβλεπαν χαμήλωναν το κεφάλι τους γιατί ήξεραν ότι ο Τσάρλι θα τους χάιδευε. Τα τελευταία χρόνια ο Αϊ Βασίλης τον

Νόπη Γραικούση Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Νύχτωνε σιγά-σιγά. Στην πόλη άρχισαν να ανάβουν οι πολύχρωμες γιρλάντες. Μουσική σύμφωνα με το πνεύμα της ημέρας ακουγόταν από τα μεγάφωνα. Μικροί και μεγάλοι φορτωμένοι με κουτιά και σακούλες γέμιζαν τους δρόμους με χαμογελαστά πρόσωπα. Σε μια γωνία ο Πέτρος, ήταν δεν ήταν δέκα χρονών, πουλούσε «Νεοέτια» και ημερολόγια. Κανείς δεν

Μαρία Πουλαντεράκη Τα αστέρια φώτιζαν σαν μικρά καντηλάκια τον ουρανό, τη νύχτα της παραμονής. Το έλκηθρο του Αϊ Βασίλη, περνούσε με ταχύτητα πάνω από πόλεις και χωριά να φέρει χαρά και δώρα στα παιδιά της γης. Ο άγιος ετοιμαζόταν για άλλη μια κατάδυση, αυτή τη φορά μέσα στην καμινάδα του παράξενου μεγάλου σπιτιού στην άκρη

Κατερίνα Μιχαηλίδου   Όπως κάθε πρωί, η Πέπερ ξύπνησε την Μαξίν, της έφερε τα ρούχα της και της ετοίμασε το πρωινό της. Η Μαξίν ήταν ένα κορίτσι 11 χρόνων και η Πέπερ ήταν το ρομπότ που τους είχε στείλει η κυβέρνηση του τόπου τους για να τους υπηρετεί. Ήταν ρομπότ τελευταίας γενιάς, δεν έμοιαζε με

Νόπη Γραικούση Ήλθε λοιπόν η ώρα. Ας μαζεύω σιγά-σιγά. Και τι να χωρέσει αυτή η βαλίτσα; Σάμπως και ξέρω τι να πάρω; Μου είπαν τα απαραίτητα. Εκεί, τα έχουν όλα. Μα, όλα μου είναι απαραίτητα. Τι να αφήσω; Τι να πάρω; Α! Εδώ μου έχουν ετοιμάσει δυο αλλαξιές ρούχα. Μία χειμωνιάτικα, μία καλοκαιρινά. Και εσώρουχα

Μαρία Πουλαντεράκη Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια  μηλιά που είχε μεγάλα κατακόκκινα μήλα. Κάθε πρωί, ένα μήλο έπεφτε  από το δέντρο, κυλούσε ως την άκρη του χωραφιού και έφτανε σε μια μικρή καταπακτή που υπήρχε σε έναν βράχο. Αμέσως η καταπακτή άνοιγε  και το μήλο κατέβαινε κυλώντας στα σκαλιά. Μόλις έφτανε κάτω το

Νόπη Γραικούση Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και ξαφνικά βλέπω το δέντρο να αρχίζει να μετακινείται κουνώντας τα κλαδιά του και να μου φωνάζει: «Έλα, έλα κοντά μου!»Έμεινα ακίνητη σαν άγαλμα. Ένιωσα το δέρμα μου να παγώνει και τους χτύπους της καρδιάς μου να πασχίζουν να ανοίξουν έξοδο στο στήθος μου. Έτριψα τα μάτια μου.