Περί Γραφής…

Ειρήνη Κατσούδα Αγγίζω αποσβολωμένη την οθόνη του κινητού, στο σημείο όπου τερματίζεται η συνομιλία. Εμφανίζεται η φωτογραφία μας από την περσινή μας πεζοπορία. Δυο γυναίκες, χαρούμενες και εξαντλημένες, που τα είχαν καταφέρει! Πηγαίνω στο μπάνιο να ρίξω νερό στο πρόσωπό μου. Ανοίγω τη βρύση τέρμα, σαν να προσπαθώ, με τον ήχο του νερού στον νιπτήρα, […]

Ευαγγελία Μουτούση Η είδηση του θανάτου του τον αιφνιδίασε. Ήξερε ότι ο σπουδαίος εικαστικός είχε προβλήματα υγείας το τελευταίο διάστημα. Πρόσφατα είχαν μιλήσει στο τηλέφωνο. Ο συγκεκριμένος εικαστικός ήταν ο μέντοράς του. Δεν είναι τυχαίο το ότι αποφάσισε και ο ίδιος να ασχοληθεί με τη γλυπτική.  Ο κύριος Παύλος, ο γείτονάς του,  ήταν ο άνθρωπος

Κατερίνα Μιχαηλίδου Οι καλοκαιρινές μου διακοπές άρχισαν, το καράβι έχει ήδη απομακρυνθεί από την Αθήνα. Η μέρα ήταν όμορφη αλλά πιο όμορφη ήταν η αίσθηση του αέρα στο πρόσωπο μου και η ανυπομονησία που ένιωθα για τον προορισμό. Ο τίτλος μιας ταινίας ξεπήδησε στο μυαλό μου “Το απέραντο γαλάζιο”. Αυτό ακριβώς απλωνόταν τώρα μπροστά μου.

Ευγενία Παντελοπούλου Θολωμένος μετά την νέα ειδοποίηση που είχε πάρει από την Τράπεζα το μυαλό του έτρεχε… Έπρεπε πάση θυσία αυτή τη φορά, να μπορέσει να πληρώσει, έστω λίγο από το χρέος του δανείου για το σπίτι, που συνεχώς αυξανόταν. Μετά την σοβαρή περιπέτεια της γυναίκας του με την υγεία της, είχαν εξανεμιστεί και τα

Μαρία Πουλαντεράκη Η σπαρακτική φωνή της λευκής κουκουβάγιας που καθόταν ανήσυχη στα κάγκελα της ξεχαρβαλωμένης πόρτας αντήχησε ξανά και ξανά καθώς μεταφερόταν από την ηχώ του γειτονικού δάσους. Σαν κλάμα, σαν κάλεσμα, σαν δυσοίωνη προειδοποίηση κανείς δεν θα ήξερε να πει. Ακόμη και τα αγρίμια ακούγοντάς την λούφαζαν και έτρεχαν να κρυφτούν στις φωλιές τους.

Νόπη Γραικούση Μια φορά κι έναν καιρό στη μέση ενός καταπράσινου λιβαδιού είχε την καλύβα του ο κυρ-Μάνθος. Άνθρωπος βαριοδουλεμένος, κουρασμένος από τις αδικίες του κόσμου, χωρίς οικογένεια, ζούσε μόνος στο καλύβι του μέσα στην ησυχία και τη γαλήνη της φύσης. Ένα ηλιόλουστο ανοιξιάτικο πρωινό ο κυρ-Μάνθος άνοιξε το παράθυρο να μπει ο ήλιο και

Νόπη Γραικούση Νιώθω την πρωινή αύρα να πλησιάζει. Η πάχνη σηκώνεται σιωπηλά κι ανεβαίνει πάνω από το γρασίδι, πάνω από τα αγριολούλουδα, ακουμπά τα πρώτα κλαδιά των δένδρων. Το φως χαράζει με ακρίβεια τις κορυφογραμμές. Σε λίγο θα βγει ο ήλιος ο παντοκράτορας. Κι εγώ; Εγώ θα χαθώ. Δεν άκουσα την φωνή της λογικής που

Κατερίνα Μιχαηλίδου Οι πρώτες ακτίνες του πρωινού ήλιου με ζεσταίνουν, σε λίγο θα γίνω ατμός και θα χαθώ. Σκέφτομαι τη σύντομη ζωή μου. Όταν ο ουρανός σκοτεινιάζει και πέφτουν οι πρώτες σταγόνες, οι άνθρωποι μας υποδέχονται με παράπονα γιατί πρέπει να κρατήσουν ομπρέλες και γιατί η βροχή χαλάει τη μέρα τους. Τότε με πιάνει κι

Μαρία Πουλαντεράκη Αυτή τη ξάστερη νύχτα που η ζεστασιά από τα φύλλα των φυτών και της χλόης χάνεται στην ατμόσφαιρα, γεννήθηκα κι εγώ. Μια μικρή σταγόνα δροσιάς. Κάτω από το φύλλο ενός φυτού βρέθηκα να κρέμομαι μαζί με τις αδελφές μου. Νύχτα γεννήθηκα και σε λίγες ώρες όταν ο ήλιος θα έχει ανατείλει και θα

Ευαγγέλια Μουτούση Έκανα πράγματα που ήθελα και αυτό με ευχαριστεί. Εξερεύνησα τον κόσμο, όσο μπορούσα, ανακάλυψα πράγματα και διασκέδασα. Τι να πρωτοθυμηθώ….. έκανα τσουλήθρα σε ένα μεγάλο πράσινο φύλλο και μετά βρέθηκα πάνω σε μικρές πευκοβελόνες ατενίζοντας το δάσος, τα πουλιά και τα άγρια ζώα. Τι όμορφα που ήταν στο δάσος! Από κει εκτοξεύτηκα στο

Ευγενία Παντελοπούλου Σαν φανεί ο ήλιος Χαράζει. Πάλι το ταξίδι μου φτάνει στο τέλος του. Λίγες στιγμές ακόμα μένουν να χαρίσω τη δροσιά μου. Ο πόθος κι η ανακούφιση που σκορπάω σε λίγο θα σβήσουν, μαζί με μένα. Έρχεται. Αυτός που με καταδιώκει. Αυτός που δεν μ΄ αφήνει ήσυχη. Αυτός, ο Κίτρινος Θεός. Που τον

Ειρήνη Κατσούδα Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένας ράφτης. Έμενε σε ένα χωριό που βρισκόταν στις όχθες μιας λίμνης. Μια μέρα καθώς έραβε χτύπησε η πόρτα. Ο ράφτης σηκώθηκε και όταν άνοιξε αντίκρισε έναν έμπορο. Αυτός του είπε ότι είχε πολύ ωραίο μέλι και τον ρώτησε αν ήθελε να αγοράσει. Ο ράφτης χάρηκε γιατί

Μαίρη Κολοβού Ένα πρωινό, το δάσος κατακλύστηκε από πολύ κόσμο. «Ήρθαν οι ξυλοκόποι», φώναζαν τα ζώα, τα πουλιά και τα πανέμορφα λουλούδια. Τα δέντρα ήταν σαστισμένα. «Ποιος ξέρεις ποιους από εμάς θα ρίξουν πάλι σήμερα. Αλίμονο, σήμερα κάποιοι θα χαθούν για πάντα», είπαν τα δέντρα. «Αλίμονο, κάποιοι σήμερα θα χάσουν τις φωλιές τους», φώναξαν τα

Ευγενία Παντελοπούλου Αναπολώ. Αναπολώ. Τι άλλο να κάνω εδώ που βρέθηκα; Ένα κοχύλι, μέσα σε έναν κήπο. Όμορφο κήπο, δε λέω. Με μπόλικο γρασίδι, λουλούδια και δέντρα. Αλλά, εγώ δεν γεννήθηκα για να είμαι σε κήπο. Εμένα η θάλασσα και ο βυθός είναι το σπίτι μου και η πατρίδα μου. Οι πρόγονοι μου, δεν βρέθηκαν

Μαρία Πουλαντεράκη Μια φορά κι έναν καιρό τα πολύ παλιά χρόνια μέσα σε μια ονειρική κοιλάδα υπήρχε η λίμνη Νυμφαία. Το τοπίο γύρω της ήταν παραμυθένιο. Δέντρα και ένα καταπράσινο χαλί από πολύχρωμα αγριολούλουδα όλων των ειδών την αγκάλιαζε. Το μέρος ήταν κρυμμένο καλά και έμενε άγνωστο για τους ανθρώπους. Έτσι η  αρμονία της φύσης

Κατερίνα Μιχαηλίδου Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν μικρό κήπο στην άκρη ενός παλιού χωριού, ζούσε ένας ηλικιωμένος ποιητής. Το σπίτι του ήταν απλό, με πέτρινους τοίχους και μια κληματαριά που έριχνε τη δροσερή της σκιά πάνω στο παράθυρο όπου καθόταν κάθε απόγευμα και έγραφε. Οι άνθρωποι του χωριού έλεγαν πως τα ποιήματά του

Νόπη Γραικούση Στο πυκνό δάσος της ζούγκλας, μια όμορφη μέρα που τα σύννεφα ξεχάστηκαν πίσω από τα βουνά, γεννήθηκε ένα λιονταράκι. Ο Λεόνε. Άνοιξε τα ματάκια του στον ήλιο και χώθηκε στην αγκαλιά της μαμάς του. Εκεί στην ασφάλεια, μέσα στα χάδια και στα περήφανα γλειψίματα, καθότι μοναχογιός, άρχισε να μαθαίνει το περιβάλλον γύρω του.

 Μαίρη Κολοβού Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πριγκίπισσα, η Ροζαλία, που ζούσε με τους γονείς της σε ένα όμορφο και πλούσιο βασίλειο. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα κυβερνούσαν το λαό τους με δικαιοσύνη και αγάπη, κι έτσι παντού τριγύρω απλωνόταν η χαρά και η ευτυχία. Στα 20 γενέθλια της πριγκίπισσας θα δινόταν ένας

Ευγενία Παντελοπούλου Η ατμόσφαιρα ήταν μαγική όπως όλες τις φορές που είχαν έρθει με τους γονείς και τον μικρούλη αδερφό του. Σήκωσε τα χεράκια του ψηλά και άρχισε να πηδάει από τη χαρά του. Δεν το πίστευε ότι τα είχε καταφέρει να σηκωθεί και να φτάσει μέχρι εκεί. Ξεχύθηκε στους διαδρόμους του απέραντου γιορτινού πάρκου

Μαρία Πουλαντεράκη Κάθομαι στη ξύλινη βεράντα και αγναντεύω τα μακρινά ψηλά βουνά και τα πράσινα χωράφια που περιβάλλουν την αυλή του σπιτιού. Ο ουρανός γεμάτος λευκά αφράτα σύννεφα, σαν μικρά φτερά αγγέλων που χάθηκαν στο σκοτάδι ψάχνουν τον ήλιο που έχει κρυφτεί πεισματικά. Μυρωδιά υγρού χώματος φτάνει στη μύτη μου. Παίρνω βαθιές ανάσες. Μακριά από

Κατερίνα Μιχαηλίδου Οι πρώτες νιφάδες άρχισαν να πέφτουν πάνω από το κοιμισμένο χωριό, σαν ψίθυροι του ουρανού που αναζητούν ένα κομμάτι γης να ξαποστάσουν και μαζί τους έφερναν ευχές για ειρήνη πάνω στη γη. Τα παιδιά πριν ακόμα ξημερώσει καλά-καλά βγήκαν στις αυλές γεμάτα ανυπομονησία και τις είδαν να στριφογυρίζουν σαν παιχνιδιάρικα πουλιά που μαθαίνουν

Νόπη Γραικούση Η Ελένη έσκυψε με αγωνία πάνω από την κούνια στην οποία κοιμόταν το αγγελούδι της. Πριν λίγο κάτι σαν βηχαλάκι την έκανε να τρέξει αναστατωμένη κοντά του. Το μωρό κοιμόταν. Άρχισε να το παρατηρεί. Το πρόσωπό της άρχισε να γλυκαίνει. Γονάτισε δίπλα στην κούνια και αφουγκράστηκε την αναπνοή του. Οι μικρές κοφτές ανάσες

Νόπη Γραικούση Σιγά-σιγά, δεν χρειάζεται να βιάζεται κανείς για να σηκωθεί από το κρεβάτι. Σιγά-σιγά! Όταν άρχισα να περπατάω έτσι μου έλεγαν σιγά-σιγά. Και να που μου έμεινε για όλη μου την ζωή, Όσο κρατήσει. Γιατί το «ζειν επικινδύνως» δεν εγγυάται μακροπρόθεσμα. Όλα πρέπει να τα κάνω σιγά, απαλά, προσεκτικά. Δεν έχω παράπονο από κανέναν.

Μαίρη Κολοβού Ο μπάρμπα Χρήστος ζει μόνος του σε ένα ορεινό χωριό. Ο γιος του, επιτυχημένος γιατρός στην πρωτεύουσα, είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά 7 και 10 ετών. Εδώ και πέντε χρόνια δεν έχουν επισκεφτεί τον μπάρμπα Χρήστο, παρά μόνο τηλεφωνούν αραιά. Φέτος, όμως, ο γιος του τού ανακοίνωσε πως θα ανέβουν όλοι μαζί

Ευγενία Παντελοπούλου Ο συμπαθής νεαρός με το περιποιημένο μούσι, άνοιξε τη τζαμένια πόρτα της κουκέτας, καλησπέρισε και προχώρησε παρατηρώντας μια τα καθίσματα και μια το εισιτήριο του. Η κάπως ηλικιωμένη κυρία καθόταν στην πλευρά του παραθύρου κοιτώντας αμέριμνα προς τα έξω. Η όψη της φαινόταν λίγο κουρασμένη, αλλά απέπνεε μια γλυκύτητα και μια αρχοντιά. Του

Κατερίνα Μιχαηλίδου «Δεν πειράζει γιέ μου, μην το σκέφτεσαι, μην ανησυχείς για μένα», απάντησε ο μπάρμπα Χρήστος. Όταν έκλεισε όμως, το τηλέφωνο μερικά δάκρυα κύλισαν από τα μάτια του. Το ήξερε ότι τον αγαπάνε και ότι η δουλειά του γιου του ήταν πολύ απαιτητική, τον καταλάβαινε, όμως είχε τόση λαχτάρα να τους δει, να τους

Μαρία Πουλαντεράκη Οι στρατιώτες περίμεναν κρυμμένοι πίσω από τα δέντρα του σκοτεινού δάσους. Ο εχθρός πλησίαζε. Σύντομα η μάχη θα ξεκινούσε και μαζί και ο αγώνας για υπεράσπιση της πατρίδας και επιβίωση. Η νύχτα γέμισε κρότους, φωνές, φωτιές, βογγητά. Η μάχη ήταν σκληρή, άνθρωποι χάνονταν κι από τις δύο πλευρές. Το ξημέρωμα έφερε νεκρική σιγή

Κατερίνα Μιχαηλίδου Της είχε πει απλά να χωρίσουν, χωρίς να την κοιτάζει στα μάτια, έτσι χωρίς εξήγηση. Τώρα καθόταν σε ένα παγκάκι περιμένοντας το λεωφορείο που θα την έπαιρνε μακριά. Η βαλίτσα της βαριά όχι όμως από τα πράγματα της, ήταν οι τύψεις της που την έκαναν ασήκωτη. Έβαλε τα κλάματα. Σίγουρα εκείνη έφταιγε, έπρεπε

Νόπη Γραικούση Ξύπνησα, μα δεν ήμουν σίγουρος αν ακόμη ονειρευόμουν, το άρωμά σου πλανάται μέσα στο δωμάτιο. Κοιτάζω με αγωνία γύρω μου. Σε ψάχνω. Πάντα σηκωνόσουν πρώτη να πας στο μπάνιο. Αλλά, στο δειλό φως της μέρας που προσπαθεί να τρυπώσει από τις γρίλιες του παραθύρου, βλέπω την σκιά σου να γίνεται ένα με τον

Μαρία Πουλαντεράκη Είμαι ένα μικρό γυάλινο ανθρωπάκι, το όνομά μου είναι Διαφανούλης και κατοικώ στην πρωτεύουσα της μαγικής μας Υαλοχώρας, την Ευθραυστούπολη. Είναι πολύ όμορφη η πόλη μου και πολύ ιδιαίτερη. Εδώ όλα τα αντικείμενα καλύπτονται από μαλακά υλικά ώστε να εξαλείφεται ο κίνδυνος να σπάσουμε εμείς οι κάτοικοί της σε μικρά κομματάκια. Οι δρόμοι