Περί Γραφής…

Μαίρη Κολοβού Ένα πρωινό, το δάσος κατακλύστηκε από πολύ κόσμο. «Ήρθαν οι ξυλοκόποι», φώναζαν τα ζώα, τα πουλιά και τα πανέμορφα λουλούδια. Τα δέντρα ήταν σαστισμένα. «Ποιος ξέρεις ποιους από εμάς θα ρίξουν πάλι σήμερα. Αλίμονο, σήμερα κάποιοι θα χαθούν για πάντα», είπαν τα δέντρα. «Αλίμονο, κάποιοι σήμερα θα χάσουν τις φωλιές τους», φώναξαν τα […]

Ευγενία Παντελοπούλου Αναπολώ. Αναπολώ. Τι άλλο να κάνω εδώ που βρέθηκα; Ένα κοχύλι, μέσα σε έναν κήπο. Όμορφο κήπο, δε λέω. Με μπόλικο γρασίδι, λουλούδια και δέντρα. Αλλά, εγώ δεν γεννήθηκα για να είμαι σε κήπο. Εμένα η θάλασσα και ο βυθός είναι το σπίτι μου και η πατρίδα μου. Οι πρόγονοι μου, δεν βρέθηκαν

Μαρία Πουλαντεράκη Μια φορά κι έναν καιρό τα πολύ παλιά χρόνια μέσα σε μια ονειρική κοιλάδα υπήρχε η λίμνη Νυμφαία. Το τοπίο γύρω της ήταν παραμυθένιο. Δέντρα και ένα καταπράσινο χαλί από πολύχρωμα αγριολούλουδα όλων των ειδών την αγκάλιαζε. Το μέρος ήταν κρυμμένο καλά και έμενε άγνωστο για τους ανθρώπους. Έτσι η  αρμονία της φύσης

Κατερίνα Μιχαηλίδου Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν μικρό κήπο στην άκρη ενός παλιού χωριού, ζούσε ένας ηλικιωμένος ποιητής. Το σπίτι του ήταν απλό, με πέτρινους τοίχους και μια κληματαριά που έριχνε τη δροσερή της σκιά πάνω στο παράθυρο όπου καθόταν κάθε απόγευμα και έγραφε. Οι άνθρωποι του χωριού έλεγαν πως τα ποιήματά του

Νόπη Γραικούση Στο πυκνό δάσος της ζούγκλας, μια όμορφη μέρα που τα σύννεφα ξεχάστηκαν πίσω από τα βουνά, γεννήθηκε ένα λιονταράκι. Ο Λεόνε. Άνοιξε τα ματάκια του στον ήλιο και χώθηκε στην αγκαλιά της μαμάς του. Εκεί στην ασφάλεια, μέσα στα χάδια και στα περήφανα γλειψίματα, καθότι μοναχογιός, άρχισε να μαθαίνει το περιβάλλον γύρω του.

 Μαίρη Κολοβού Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πριγκίπισσα, η Ροζαλία, που ζούσε με τους γονείς της σε ένα όμορφο και πλούσιο βασίλειο. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα κυβερνούσαν το λαό τους με δικαιοσύνη και αγάπη, κι έτσι παντού τριγύρω απλωνόταν η χαρά και η ευτυχία. Στα 20 γενέθλια της πριγκίπισσας θα δινόταν ένας

Ευγενία Παντελοπούλου Η ατμόσφαιρα ήταν μαγική όπως όλες τις φορές που είχαν έρθει με τους γονείς και τον μικρούλη αδερφό του. Σήκωσε τα χεράκια του ψηλά και άρχισε να πηδάει από τη χαρά του. Δεν το πίστευε ότι τα είχε καταφέρει να σηκωθεί και να φτάσει μέχρι εκεί. Ξεχύθηκε στους διαδρόμους του απέραντου γιορτινού πάρκου

Μαρία Πουλαντεράκη Κάθομαι στη ξύλινη βεράντα και αγναντεύω τα μακρινά ψηλά βουνά και τα πράσινα χωράφια που περιβάλλουν την αυλή του σπιτιού. Ο ουρανός γεμάτος λευκά αφράτα σύννεφα, σαν μικρά φτερά αγγέλων που χάθηκαν στο σκοτάδι ψάχνουν τον ήλιο που έχει κρυφτεί πεισματικά. Μυρωδιά υγρού χώματος φτάνει στη μύτη μου. Παίρνω βαθιές ανάσες. Μακριά από

Κατερίνα Μιχαηλίδου Οι πρώτες νιφάδες άρχισαν να πέφτουν πάνω από το κοιμισμένο χωριό, σαν ψίθυροι του ουρανού που αναζητούν ένα κομμάτι γης να ξαποστάσουν και μαζί τους έφερναν ευχές για ειρήνη πάνω στη γη. Τα παιδιά πριν ακόμα ξημερώσει καλά-καλά βγήκαν στις αυλές γεμάτα ανυπομονησία και τις είδαν να στριφογυρίζουν σαν παιχνιδιάρικα πουλιά που μαθαίνουν

Νόπη Γραικούση Η Ελένη έσκυψε με αγωνία πάνω από την κούνια στην οποία κοιμόταν το αγγελούδι της. Πριν λίγο κάτι σαν βηχαλάκι την έκανε να τρέξει αναστατωμένη κοντά του. Το μωρό κοιμόταν. Άρχισε να το παρατηρεί. Το πρόσωπό της άρχισε να γλυκαίνει. Γονάτισε δίπλα στην κούνια και αφουγκράστηκε την αναπνοή του. Οι μικρές κοφτές ανάσες

Νόπη Γραικούση Σιγά-σιγά, δεν χρειάζεται να βιάζεται κανείς για να σηκωθεί από το κρεβάτι. Σιγά-σιγά! Όταν άρχισα να περπατάω έτσι μου έλεγαν σιγά-σιγά. Και να που μου έμεινε για όλη μου την ζωή, Όσο κρατήσει. Γιατί το «ζειν επικινδύνως» δεν εγγυάται μακροπρόθεσμα. Όλα πρέπει να τα κάνω σιγά, απαλά, προσεκτικά. Δεν έχω παράπονο από κανέναν.

Μαίρη Κολοβού Ο μπάρμπα Χρήστος ζει μόνος του σε ένα ορεινό χωριό. Ο γιος του, επιτυχημένος γιατρός στην πρωτεύουσα, είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά 7 και 10 ετών. Εδώ και πέντε χρόνια δεν έχουν επισκεφτεί τον μπάρμπα Χρήστο, παρά μόνο τηλεφωνούν αραιά. Φέτος, όμως, ο γιος του τού ανακοίνωσε πως θα ανέβουν όλοι μαζί

Ευγενία Παντελοπούλου Ο συμπαθής νεαρός με το περιποιημένο μούσι, άνοιξε τη τζαμένια πόρτα της κουκέτας, καλησπέρισε και προχώρησε παρατηρώντας μια τα καθίσματα και μια το εισιτήριο του. Η κάπως ηλικιωμένη κυρία καθόταν στην πλευρά του παραθύρου κοιτώντας αμέριμνα προς τα έξω. Η όψη της φαινόταν λίγο κουρασμένη, αλλά απέπνεε μια γλυκύτητα και μια αρχοντιά. Του

Κατερίνα Μιχαηλίδου «Δεν πειράζει γιέ μου, μην το σκέφτεσαι, μην ανησυχείς για μένα», απάντησε ο μπάρμπα Χρήστος. Όταν έκλεισε όμως, το τηλέφωνο μερικά δάκρυα κύλισαν από τα μάτια του. Το ήξερε ότι τον αγαπάνε και ότι η δουλειά του γιου του ήταν πολύ απαιτητική, τον καταλάβαινε, όμως είχε τόση λαχτάρα να τους δει, να τους

Μαρία Πουλαντεράκη Οι στρατιώτες περίμεναν κρυμμένοι πίσω από τα δέντρα του σκοτεινού δάσους. Ο εχθρός πλησίαζε. Σύντομα η μάχη θα ξεκινούσε και μαζί και ο αγώνας για υπεράσπιση της πατρίδας και επιβίωση. Η νύχτα γέμισε κρότους, φωνές, φωτιές, βογγητά. Η μάχη ήταν σκληρή, άνθρωποι χάνονταν κι από τις δύο πλευρές. Το ξημέρωμα έφερε νεκρική σιγή

Κατερίνα Μιχαηλίδου Της είχε πει απλά να χωρίσουν, χωρίς να την κοιτάζει στα μάτια, έτσι χωρίς εξήγηση. Τώρα καθόταν σε ένα παγκάκι περιμένοντας το λεωφορείο που θα την έπαιρνε μακριά. Η βαλίτσα της βαριά όχι όμως από τα πράγματα της, ήταν οι τύψεις της που την έκαναν ασήκωτη. Έβαλε τα κλάματα. Σίγουρα εκείνη έφταιγε, έπρεπε

Νόπη Γραικούση Ξύπνησα, μα δεν ήμουν σίγουρος αν ακόμη ονειρευόμουν, το άρωμά σου πλανάται μέσα στο δωμάτιο. Κοιτάζω με αγωνία γύρω μου. Σε ψάχνω. Πάντα σηκωνόσουν πρώτη να πας στο μπάνιο. Αλλά, στο δειλό φως της μέρας που προσπαθεί να τρυπώσει από τις γρίλιες του παραθύρου, βλέπω την σκιά σου να γίνεται ένα με τον

Μαρία Πουλαντεράκη Είμαι ένα μικρό γυάλινο ανθρωπάκι, το όνομά μου είναι Διαφανούλης και κατοικώ στην πρωτεύουσα της μαγικής μας Υαλοχώρας, την Ευθραυστούπολη. Είναι πολύ όμορφη η πόλη μου και πολύ ιδιαίτερη. Εδώ όλα τα αντικείμενα καλύπτονται από μαλακά υλικά ώστε να εξαλείφεται ο κίνδυνος να σπάσουμε εμείς οι κάτοικοί της σε μικρά κομματάκια. Οι δρόμοι

Ευγενία Παντελοπούλου Η στολή κρεμασμένη στο εξωτερικό μέρος της ντουλάπας, ξεκουραζόταν. Αν προσπαθούσες να της δώσεις ένα όνομα δεν θα μπορούσες. Γιατί κάτω από αυτή υπήρχαν τόσες πολλές διαφορετικές στολές. Ανάλογα με τη μέρα, την ώρα, τη στιγμή, τις ανάγκες και τις επιθυμίες, διάλεγε την κατάλληλη, τη φορούσε και ετοιμαζόταν να παίξει τον ανάλογο ρόλο

Ευγενία Παντελοπούλου Νόμιζε ότι η ντουλάπα είχε επιτέλους αδειάσει. Τα δάκτυλά της άγγιξαν κάτι ακόμα στο βάθος του κάτω ραφιού. Το έπιασε και το τράβηξε προς τα έξω. Ήταν ένα μικρό φούξια βαλιτσάκι με την Ποκαχόντας ζωγραφισμένη στο πάνω μέρος και πολλά αυτοκόλλητα πάνω του.  Πόσα χρόνια πίσω, σκέφτηκε!! Το άνοιξε απαλά. Ήθελε να μην

Κατερίνα Μιχαηλίδου Ένα μικρό σκάφος σταματάει μεσοπέλαγα. Ο καπετάνιος αδύνατος με εμφανή τα σημάδια στο πρόσωπο του από την αλμύρα και τον ήλιο μας λέει “Εδώ είναι το καλύτερο σημείο, ετοιμαστείτε”. Εγώ φοράω τη στολή μου, τα βατραχοπέδιλα μου και κάνω τον τελευταίο έλεγχο στον αναπνευστήρα και τη μπουκάλα με το οξυγόνο. Μια βαθιά ανάσα και

Νόπη Γραικούση ΟΝΟΜΑ: Fairy TaleΕΤΟΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ: ΧιΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: Δάσος της Ακακίας, αριθ. ∞ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Λευκά περιστέριαΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: ΕλεύθερηΣΠΟΥΔΕΣΑποφοίτησα από το Πανεπιστήμιο των «Ονείρων» με βαθμό πτυχίου Άριστα και με ειδικότητα στο «Ξεφάντωμα φαντασίας» .Μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του «Παραμυθοπαραλόγου» με τίτλο «Πως να αξιοποιήσετε τις ικανότητές σας».Αρίστευσα στον διαγωνισμό «Πρωτότυπες μεταμφιέσεις»Συνέχισα τις σπουδές στο Πανεπιστήμιο «Πανσοφικό» με

Μαρία Πουλαντεράκη “Τον έδεσε τον γάιδαρό του”, είπε η Αγγέλω στη Μηλιά κοιτάζοντας λοξά προς το μέρος του Γιώργη που τα έπινε με την παρέα του στο καφενείο. ‘Ήταν απόγευμα και οι καρέκλες κάτω από το κεντρικό πλατάνι στην πλατεία του χωριού ήταν ήδη γεμάτες. Ομιλίες ζωηρές, γέλια και πειράγματα ακούγονταν από παντού. Ο κρότος

Κατερίνα Μιχαηλίδου Με τύλιξαν σε ένα όμορφο γυαλιστερό χαρτί που το στόλισαν με μια μεταξωτή κορδέλα. Με είχαν διαλέξει ανάμεσα σε πολλές κουβέρτες για το όμορφο κόκκινο χρώμα μου και το πόσο απαλή και χνουδωτή ήμουν. Έγινα η αγαπημένη κουβέρτα της μικρής Αννούλας. Για χρόνια δεν κοιμόταν αν δεν με κρατούσε και δεν έβαζε το

Νόπη Γραικούση Ο Φλου ένιωσε ένα δυνατό τράνταγμα. Προσπάθησε να κρατηθεί αλλά ο άνεμος αποδείχθηκε δυνατότερος. Βρέθηκε για λίγο στο κενό κάνοντας τούμπες. Νόμισε ότι ήταν παιχνίδι, αλλά σε λίγο προσγειώθηκε άτσαλα στο χώμα. Κοίταξε γύρω του φοβισμένα. Δεν ένιωθε καμμιά σιγουριά, αν και πιο πέρα μια παρέα φύλλων φαινόταν να διασκεδάζει. Θα ήθελε πολύ

Μαρία Πουλαντεράκη Το ταξίδι του αι Βασίλη συνεχιζόταν αδιάκοπα. Ακούραστος επισκεπτόταν μία μία όλες τις πολιτείες και τα χωριά, μοίραζε τα δώρα  και συμβουλευόταν την λίστα  ώστε να μην ξεχάσει κανέναν. Φτάνοντας στην άκρη του δάσους, βρέθηκε μπροστά από τρία μικρά σπιτάκια. Χτύπησε στο πρώτο και ένα ροδαλό παχουλό γουρουνάκι του άνοιξε την στρογγυλή πορτούλα.

Μαίρη Κολοβού Από τότε που θυμόμουν τον εαυτό μου, η γιαγιά μου έπαιζε κυρίαρχο ρόλο στη ζωή μου. Ήταν εκείνη που με πρόσεχε όταν οι γονείς μου δούλευαν ή όταν έπρεπε να ταξιδέψουν και να λείψουν για καιρό. Μόλις γεννήθηκα, άφησε το όμορφο χωριό της ψηλά στον Ταΰγετο, το οποίο βέβαια επισκεπτόμασταν κάθε καλοκαίρι όσο

Μαρία Πουλαντεράκη Φύλλο οδηγιών χρήσης – πληροφορίες για τον χρήστη.Τι περιέχει το φύλλο οδηγιών.   1. Τι είναι το Σοκολαπεξαρτίκ και ποια η χρήση του.   2. Τι πρέπει να γνωρίζετε για τη χρήση του.   3. Πώς χρησιμοποιείται   4. Πιθανές παρενέργειες   5. Πώς να φυλάσσεται 1. Τι είναι το χάπι Σοκολαπεξαρτίκ και ποια η χρήση του.Περιέχει δύο

Κατερίνα Μιχαηλίδου ANTICATEX Διαβάστε προσεκτικά ολόκληρο το φύλλο οδηγιών χρήσης.Αν έχετε περαιτέρω απορίες ρωτήστε τον γιατρό σας,Η συνταγή χορηγήθηκε για εσάς, μη δίνετε το φάρμακο σε άλλους.Μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητα αποτελέσματα ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ  ΑΝΤICΑΤΕΧ Η δραστική ουσία του  Anticatex σε ποσοστό 50mg είναι το Anticatnip.Έρευνες έχουν αποδείξει ότι το Anticatnip είναι το αντίδοτο του

Νόπη Γραικούση –Γέρος:            Έλα γέρο μου. Λίγο ακόμα. Λέω να κάτσουμε κάτω από τον πλάτανο                       να ξαποστάσουμε λίγο, να πιούμε και λίγο δροσερό νερό.-Γάϊδαρος:      Σωστά μιλάς.–Γέρος:            Κουράστηκες σήμερα, Πρέπει να το αναγνωρίσω. Αλλά βγήκε το                       μεροκάματο.-Γάϊδαρος:      Το αποτέλεσμα μετράει γέρο.–Γέρος:            Ξέρεις, πολλές φορές αναρωτιέμαι πόσο θα αντέξω ακόμα.-Γάϊδαρος:      Ενώ για μένα είσαι