Μαίρη Κολοβού Ένα πρωινό, το δάσος κατακλύστηκε από πολύ κόσμο. «Ήρθαν οι ξυλοκόποι», φώναζαν τα ζώα, τα πουλιά και τα πανέμορφα λουλούδια. Τα δέντρα ήταν σαστισμένα. «Ποιος ξέρεις ποιους από εμάς θα ρίξουν πάλι σήμερα. Αλίμονο, σήμερα κάποιοι θα χαθούν για πάντα», είπαν τα δέντρα. «Αλίμονο, κάποιοι σήμερα θα χάσουν τις φωλιές τους», φώναξαν τα […]
«Το μαγικό μολύβι» Read More »
Ευγενία Παντελοπούλου Αναπολώ. Αναπολώ. Τι άλλο να κάνω εδώ που βρέθηκα; Ένα κοχύλι, μέσα σε έναν κήπο. Όμορφο κήπο, δε λέω. Με μπόλικο γρασίδι, λουλούδια και δέντρα. Αλλά, εγώ δεν γεννήθηκα για να είμαι σε κήπο. Εμένα η θάλασσα και ο βυθός είναι το σπίτι μου και η πατρίδα μου. Οι πρόγονοι μου, δεν βρέθηκαν
«Ένα κοχύλι στον κήπο» Read More »
Μαρία Πουλαντεράκη Μια φορά κι έναν καιρό τα πολύ παλιά χρόνια μέσα σε μια ονειρική κοιλάδα υπήρχε η λίμνη Νυμφαία. Το τοπίο γύρω της ήταν παραμυθένιο. Δέντρα και ένα καταπράσινο χαλί από πολύχρωμα αγριολούλουδα όλων των ειδών την αγκάλιαζε. Το μέρος ήταν κρυμμένο καλά και έμενε άγνωστο για τους ανθρώπους. Έτσι η αρμονία της φύσης
«Ο φωνακλάς της λίμνης» Read More »
Κατερίνα Μιχαηλίδου Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν μικρό κήπο στην άκρη ενός παλιού χωριού, ζούσε ένας ηλικιωμένος ποιητής. Το σπίτι του ήταν απλό, με πέτρινους τοίχους και μια κληματαριά που έριχνε τη δροσερή της σκιά πάνω στο παράθυρο όπου καθόταν κάθε απόγευμα και έγραφε. Οι άνθρωποι του χωριού έλεγαν πως τα ποιήματά του
«Ένα λουλούδι γεμάτο ποιήματα» Read More »
Νόπη Γραικούση Στο πυκνό δάσος της ζούγκλας, μια όμορφη μέρα που τα σύννεφα ξεχάστηκαν πίσω από τα βουνά, γεννήθηκε ένα λιονταράκι. Ο Λεόνε. Άνοιξε τα ματάκια του στον ήλιο και χώθηκε στην αγκαλιά της μαμάς του. Εκεί στην ασφάλεια, μέσα στα χάδια και στα περήφανα γλειψίματα, καθότι μοναχογιός, άρχισε να μαθαίνει το περιβάλλον γύρω του.
«Το καλό και το κακό» Read More »
Δόθηκαν πέντε λέξεις, (βοριάς, πεταλούδα, άνθρωπος, φανάρι, διαταγή), στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής και οι μαθητές Νεφέλη, Ηλέκτρα, Ειρήνη, Σταμάτης, Γιάννης, Γ,Δ,Ε Δημοτικού, μας έφτιαξαν αυτό το υπέροχο παραμύθι!!!Ας πετάξουμε μαζί με το ιπτάμενο παραμύθι τους… «Ο κακός άρχοντας και η εκδίκηση των πεταλούδων» Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άνθρωπος πλούσιος που έδινε συνέχεια
«Ο κακός άρχοντας και η εκδίκηση των πεταλούδων» Read More »
Σε ένα παράλληλο σύμπαν τώρα, αυτό που ζω εγώ και που αφήνει αδιάφορο σχεδόν όλον τον πλανήτη και δικαίως, ας μιλήσουμε για ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που, μια φορά κι έναν καιρό, βγήκαν στον κήπο να παίξουν. Ήταν αρχές καλοκαιριού και όλα ήταν όμορφα, ανθισμένα και μοσχομυριστά. Τα δυο παιδιά ήταν πολύ χαρούμενα, μιας
«Το χρωματιστό γέλιο» Read More »
Η ποίηση αποτελεί μία από τις πιο ουσιαστικές μορφές έκφρασης και ένα πολύτιμο εργαλείο στη δημιουργική γραφή. Η επαφή μαζί της καλλιεργεί τη φαντασία, εμπλουτίζει το λεξιλόγιο και ενισχύει τη γλωσσική ευχέρεια. Ένα ποίημα μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για μια ιστορία, έναν διάλογο ή ακόμη και έναν καινούριο φανταστικό κόσμο. Μέσω της δημιουργικής γραφής,
«Η ποίηση στα πλαίσια της δημιουργικής γραφής και η συμβολή της στην παιδική ανάπτυξη.» Read More »
«Όταν το πρώτο μωρό γέλασε για πρώτη φορά, το γέλιο του έσπασε σε χιλιάδες κομματάκια και όλα τους σκόρπισαν στον αέρα και έτσι γεννήθηκαν οι νεράιδες. Έτσι τώρα, όταν γεννιέται ένα μωρό, το πρώτο του γέλιο γίνεται και μια νεράιδα. Οπότε λογικά υπάρχει από μια νεράιδα για κάθε αγόρι και για κάθε κορίτσι.»Τζ. Μ. Μπάρρι
Απόφθεγμα της μέρας Read More »
Μαίρη Κολοβού Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πριγκίπισσα, η Ροζαλία, που ζούσε με τους γονείς της σε ένα όμορφο και πλούσιο βασίλειο. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα κυβερνούσαν το λαό τους με δικαιοσύνη και αγάπη, κι έτσι παντού τριγύρω απλωνόταν η χαρά και η ευτυχία. Στα 20 γενέθλια της πριγκίπισσας θα δινόταν ένας
«Το φόρεμα της πριγκίπισσας Ροζαλίας» Read More »
Ευγενία Παντελοπούλου Η ατμόσφαιρα ήταν μαγική όπως όλες τις φορές που είχαν έρθει με τους γονείς και τον μικρούλη αδερφό του. Σήκωσε τα χεράκια του ψηλά και άρχισε να πηδάει από τη χαρά του. Δεν το πίστευε ότι τα είχε καταφέρει να σηκωθεί και να φτάσει μέχρι εκεί. Ξεχύθηκε στους διαδρόμους του απέραντου γιορτινού πάρκου
«Το δώρο του Αι Βασίλη» Read More »
Μαρία Πουλαντεράκη Κάθομαι στη ξύλινη βεράντα και αγναντεύω τα μακρινά ψηλά βουνά και τα πράσινα χωράφια που περιβάλλουν την αυλή του σπιτιού. Ο ουρανός γεμάτος λευκά αφράτα σύννεφα, σαν μικρά φτερά αγγέλων που χάθηκαν στο σκοτάδι ψάχνουν τον ήλιο που έχει κρυφτεί πεισματικά. Μυρωδιά υγρού χώματος φτάνει στη μύτη μου. Παίρνω βαθιές ανάσες. Μακριά από
Κατερίνα Μιχαηλίδου Οι πρώτες νιφάδες άρχισαν να πέφτουν πάνω από το κοιμισμένο χωριό, σαν ψίθυροι του ουρανού που αναζητούν ένα κομμάτι γης να ξαποστάσουν και μαζί τους έφερναν ευχές για ειρήνη πάνω στη γη. Τα παιδιά πριν ακόμα ξημερώσει καλά-καλά βγήκαν στις αυλές γεμάτα ανυπομονησία και τις είδαν να στριφογυρίζουν σαν παιχνιδιάρικα πουλιά που μαθαίνουν
«Οι πρώτες νιφάδες» Read More »
Νόπη Γραικούση Η Ελένη έσκυψε με αγωνία πάνω από την κούνια στην οποία κοιμόταν το αγγελούδι της. Πριν λίγο κάτι σαν βηχαλάκι την έκανε να τρέξει αναστατωμένη κοντά του. Το μωρό κοιμόταν. Άρχισε να το παρατηρεί. Το πρόσωπό της άρχισε να γλυκαίνει. Γονάτισε δίπλα στην κούνια και αφουγκράστηκε την αναπνοή του. Οι μικρές κοφτές ανάσες
«Σαν σιωπηλές ανάσες του χειμώνα» Read More »
Δόθηκαν πέντε λέξεις, (κάστανα, καρύδια, όνειρα, ποτάμι, ανέμη), στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής και οι μαθητές Γεωργία Α Γυμνασίου / Βασίλης ΣΤ Δημοτικού, μας έφτιαξαν αυτό το υπέροχο παραμύθι!!!Ας πετάξουμε μαζί με το ιπτάμενο παραμύθι της Γεωργίας και του Βασίλη… Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο σκιουράκια, ο Τομ και η Παμ, που ζούσαν σε
«Το 5ο χρυσό κάστανο» Read More »
Ήρθες πάλι, τρελό καρναβάλι. Με σερπαντίνες που μπλέκονται στα πόδια μας, με στολές που δεν ξέρουν αν είναι αστείες ή απλώς απελπισμένες, με παιδιά που θέλουν να ντυθούν ό,τι βλέπουν και ενήλικες που κάνουν πως «δεν τους αφορά πια». Με γέλια λίγο πιο δυνατά απ’ ό,τι επιτρέπεται και με μια γενική αίσθηση ότι, για λίγο,
«Ήρθες πάλι, τρελό καρναβάλι» Read More »
Η παιδική ηλικία είναι ο τόπος όπου η φαντασία λειτουργεί ακόμη χωρίς περιορισμούς. Τα παιδιά αφηγούνται τον κόσμο όπως τον αντιλαμβάνονται, με φυσικότητα μετατρέπουν το καθημερινό σε συμβολικό και δίνουν μορφή σε όσα δεν μπορούν πάντα να πουν ευθέως. Σε αυτό το εύφορο έδαφος, η δημιουργική γραφή δεν έρχεται ως τεχνική, αλλά ως ανάγκη έκφρασης.
«Η δημιουργική γραφή και η παιδική ηλικία» Read More »
Η άκρη του κόσμου και η άκρη ενός κήπου περιέχουν ακριβώς τον ίδιο αριθμό θαυμάτων.»Κριστιάν Μπομπέν
Απόφθεγμα της μέρας Read More »
Νόπη Γραικούση Σιγά-σιγά, δεν χρειάζεται να βιάζεται κανείς για να σηκωθεί από το κρεβάτι. Σιγά-σιγά! Όταν άρχισα να περπατάω έτσι μου έλεγαν σιγά-σιγά. Και να που μου έμεινε για όλη μου την ζωή, Όσο κρατήσει. Γιατί το «ζειν επικινδύνως» δεν εγγυάται μακροπρόθεσμα. Όλα πρέπει να τα κάνω σιγά, απαλά, προσεκτικά. Δεν έχω παράπονο από κανέναν.
Μαίρη Κολοβού Ο μπάρμπα Χρήστος ζει μόνος του σε ένα ορεινό χωριό. Ο γιος του, επιτυχημένος γιατρός στην πρωτεύουσα, είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά 7 και 10 ετών. Εδώ και πέντε χρόνια δεν έχουν επισκεφτεί τον μπάρμπα Χρήστο, παρά μόνο τηλεφωνούν αραιά. Φέτος, όμως, ο γιος του τού ανακοίνωσε πως θα ανέβουν όλοι μαζί
Ευγενία Παντελοπούλου Ο συμπαθής νεαρός με το περιποιημένο μούσι, άνοιξε τη τζαμένια πόρτα της κουκέτας, καλησπέρισε και προχώρησε παρατηρώντας μια τα καθίσματα και μια το εισιτήριο του. Η κάπως ηλικιωμένη κυρία καθόταν στην πλευρά του παραθύρου κοιτώντας αμέριμνα προς τα έξω. Η όψη της φαινόταν λίγο κουρασμένη, αλλά απέπνεε μια γλυκύτητα και μια αρχοντιά. Του
18 Δεκεμβρίου 2000, 10.45 π.μ. Read More »
Κατερίνα Μιχαηλίδου «Δεν πειράζει γιέ μου, μην το σκέφτεσαι, μην ανησυχείς για μένα», απάντησε ο μπάρμπα Χρήστος. Όταν έκλεισε όμως, το τηλέφωνο μερικά δάκρυα κύλισαν από τα μάτια του. Το ήξερε ότι τον αγαπάνε και ότι η δουλειά του γιου του ήταν πολύ απαιτητική, τον καταλάβαινε, όμως είχε τόση λαχτάρα να τους δει, να τους
«Οι παλιές συνταγές» Read More »
Μαρία Πουλαντεράκη Οι στρατιώτες περίμεναν κρυμμένοι πίσω από τα δέντρα του σκοτεινού δάσους. Ο εχθρός πλησίαζε. Σύντομα η μάχη θα ξεκινούσε και μαζί και ο αγώνας για υπεράσπιση της πατρίδας και επιβίωση. Η νύχτα γέμισε κρότους, φωνές, φωτιές, βογγητά. Η μάχη ήταν σκληρή, άνθρωποι χάνονταν κι από τις δύο πλευρές. Το ξημέρωμα έφερε νεκρική σιγή
«Πράξη ελέους ή φόνος» Read More »
Δόθηκαν πέντε λέξεις, (γενναίος, μαντήλι, βουνά, κορυφή, πόλεμος), στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής και η Αναστασία Παπαδάκου, μαθήτρια της Γ’ Λυκείου, μας έφτιαξε αυτό το υπέροχο παραμύθι!!!Ας πετάξουμε μαζί με το ιπτάμενο παραμύθι της Αναστασίας… Μία φορά και έναν καιρό, στο νανοβασίλειο άρχισε ένας μεγάλος πόλεμος. Οι γίγαντες πολιορκούσαν τη χώρα και οι νάνοι έκαναν ό,τι
«Το μαγικό βοτάνι» Read More »
Σε ένα παράλληλο σύμπαν τώρα, αυτό που ζω εγώ και που αφήνει αδιάφορο σχεδόν όλον τον πλανήτη και δικαίως, ας μιλήσουμε για τη χαρά των γιορτών. Τη νιώθουμε άραγε όλοι αυτή τη χαρά; Κι αν τη νιώθουμε, τι ακριβώς είναι αυτό που νιώθουμε; Οι γιορτές έχουν μια παράξενη δύναμη. Άλλοτε φέρνουν μια ζεστασιά, άλλοτε μια
«Η χαρά των γιορτών» Read More »
Τα παραμύθια δεν αρχίζουν, αλλά ανοίγουν μια πόρτα σε έναν μαγικό κόσμο. Κι αυτή η πόρτα έχει ένα πολύ συγκεκριμένο κλειδί: το «Μια φορά κι έναν καιρό.» Αυτή η φράση δεν προσφέρει μόνο ένα λογοτεχνικό ξεκίνημα, αλλά αποτελεί μια συμφωνία ανάμεσα στον αφηγητή και τον αναγνώστη. Δεσμεύονται και οι δύο ότι από δω και πέρα,
Η μαγεία του «Μια φορά κι έναν καιρό!» Read More »
Το να ξεστομίζεις μια λέξη είναι σαν να χτυπάς μια νότα στο πληκτρολόγιο της φαντασίας.», Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν
Απόφθεγμα της μέρας Read More »
Κατερίνα Μιχαηλίδου Της είχε πει απλά να χωρίσουν, χωρίς να την κοιτάζει στα μάτια, έτσι χωρίς εξήγηση. Τώρα καθόταν σε ένα παγκάκι περιμένοντας το λεωφορείο που θα την έπαιρνε μακριά. Η βαλίτσα της βαριά όχι όμως από τα πράγματα της, ήταν οι τύψεις της που την έκαναν ασήκωτη. Έβαλε τα κλάματα. Σίγουρα εκείνη έφταιγε, έπρεπε
«Μια βαλίτσα γεμάτη ενοχές.» Read More »
Νόπη Γραικούση Ξύπνησα, μα δεν ήμουν σίγουρος αν ακόμη ονειρευόμουν, το άρωμά σου πλανάται μέσα στο δωμάτιο. Κοιτάζω με αγωνία γύρω μου. Σε ψάχνω. Πάντα σηκωνόσουν πρώτη να πας στο μπάνιο. Αλλά, στο δειλό φως της μέρας που προσπαθεί να τρυπώσει από τις γρίλιες του παραθύρου, βλέπω την σκιά σου να γίνεται ένα με τον
«Όνειρο ή αλήθεια;» Read More »
Μαρία Πουλαντεράκη Είμαι ένα μικρό γυάλινο ανθρωπάκι, το όνομά μου είναι Διαφανούλης και κατοικώ στην πρωτεύουσα της μαγικής μας Υαλοχώρας, την Ευθραυστούπολη. Είναι πολύ όμορφη η πόλη μου και πολύ ιδιαίτερη. Εδώ όλα τα αντικείμενα καλύπτονται από μαλακά υλικά ώστε να εξαλείφεται ο κίνδυνος να σπάσουμε εμείς οι κάτοικοί της σε μικρά κομματάκια. Οι δρόμοι
«Είμαι ένα γυάλινο ανθρωπάκι» Read More »