Κατερίνα Μιχαηλίδου Οι πρώτες νιφάδες άρχισαν να πέφτουν πάνω από το κοιμισμένο χωριό, σαν ψίθυροι του ουρανού που αναζητούν ένα κομμάτι γης να ξαποστάσουν και μαζί τους έφερναν ευχές για ειρήνη πάνω στη γη. Τα παιδιά πριν ακόμα ξημερώσει καλά-καλά βγήκαν στις αυλές γεμάτα ανυπομονησία και τις είδαν να στριφογυρίζουν σαν παιχνιδιάρικα πουλιά που μαθαίνουν […]
«Οι πρώτες νιφάδες» Read More »
Νόπη Γραικούση Η Ελένη έσκυψε με αγωνία πάνω από την κούνια στην οποία κοιμόταν το αγγελούδι της. Πριν λίγο κάτι σαν βηχαλάκι την έκανε να τρέξει αναστατωμένη κοντά του. Το μωρό κοιμόταν. Άρχισε να το παρατηρεί. Το πρόσωπό της άρχισε να γλυκαίνει. Γονάτισε δίπλα στην κούνια και αφουγκράστηκε την αναπνοή του. Οι μικρές κοφτές ανάσες
«Σαν σιωπηλές ανάσες του χειμώνα» Read More »
Δόθηκαν πέντε λέξεις, (κάστανα, καρύδια, όνειρα, ποτάμι, ανέμη), στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής και οι μαθητές Γεωργία Α Γυμνασίου / Βασίλης ΣΤ Δημοτικού, μας έφτιαξαν αυτό το υπέροχο παραμύθι!!!Ας πετάξουμε μαζί με το ιπτάμενο παραμύθι της Γεωργίας και του Βασίλη… Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο σκιουράκια, ο Τομ και η Παμ, που ζούσαν σε
«Το 5ο χρυσό κάστανο» Read More »
Ήρθες πάλι, τρελό καρναβάλι. Με σερπαντίνες που μπλέκονται στα πόδια μας, με στολές που δεν ξέρουν αν είναι αστείες ή απλώς απελπισμένες, με παιδιά που θέλουν να ντυθούν ό,τι βλέπουν και ενήλικες που κάνουν πως «δεν τους αφορά πια». Με γέλια λίγο πιο δυνατά απ’ ό,τι επιτρέπεται και με μια γενική αίσθηση ότι, για λίγο,
«Ήρθες πάλι, τρελό καρναβάλι» Read More »
Η παιδική ηλικία είναι ο τόπος όπου η φαντασία λειτουργεί ακόμη χωρίς περιορισμούς. Τα παιδιά αφηγούνται τον κόσμο όπως τον αντιλαμβάνονται, με φυσικότητα μετατρέπουν το καθημερινό σε συμβολικό και δίνουν μορφή σε όσα δεν μπορούν πάντα να πουν ευθέως. Σε αυτό το εύφορο έδαφος, η δημιουργική γραφή δεν έρχεται ως τεχνική, αλλά ως ανάγκη έκφρασης.
«Η δημιουργική γραφή και η παιδική ηλικία» Read More »
Η άκρη του κόσμου και η άκρη ενός κήπου περιέχουν ακριβώς τον ίδιο αριθμό θαυμάτων.»Κριστιάν Μπομπέν
Απόφθεγμα της μέρας Read More »
Νόπη Γραικούση Σιγά-σιγά, δεν χρειάζεται να βιάζεται κανείς για να σηκωθεί από το κρεβάτι. Σιγά-σιγά! Όταν άρχισα να περπατάω έτσι μου έλεγαν σιγά-σιγά. Και να που μου έμεινε για όλη μου την ζωή, Όσο κρατήσει. Γιατί το «ζειν επικινδύνως» δεν εγγυάται μακροπρόθεσμα. Όλα πρέπει να τα κάνω σιγά, απαλά, προσεκτικά. Δεν έχω παράπονο από κανέναν.
Μαίρη Κολοβού Ο μπάρμπα Χρήστος ζει μόνος του σε ένα ορεινό χωριό. Ο γιος του, επιτυχημένος γιατρός στην πρωτεύουσα, είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά 7 και 10 ετών. Εδώ και πέντε χρόνια δεν έχουν επισκεφτεί τον μπάρμπα Χρήστο, παρά μόνο τηλεφωνούν αραιά. Φέτος, όμως, ο γιος του τού ανακοίνωσε πως θα ανέβουν όλοι μαζί
Ευγενία Παντελοπούλου Ο συμπαθής νεαρός με το περιποιημένο μούσι, άνοιξε τη τζαμένια πόρτα της κουκέτας, καλησπέρισε και προχώρησε παρατηρώντας μια τα καθίσματα και μια το εισιτήριο του. Η κάπως ηλικιωμένη κυρία καθόταν στην πλευρά του παραθύρου κοιτώντας αμέριμνα προς τα έξω. Η όψη της φαινόταν λίγο κουρασμένη, αλλά απέπνεε μια γλυκύτητα και μια αρχοντιά. Του
18 Δεκεμβρίου 2000, 10.45 π.μ. Read More »
Κατερίνα Μιχαηλίδου «Δεν πειράζει γιέ μου, μην το σκέφτεσαι, μην ανησυχείς για μένα», απάντησε ο μπάρμπα Χρήστος. Όταν έκλεισε όμως, το τηλέφωνο μερικά δάκρυα κύλισαν από τα μάτια του. Το ήξερε ότι τον αγαπάνε και ότι η δουλειά του γιου του ήταν πολύ απαιτητική, τον καταλάβαινε, όμως είχε τόση λαχτάρα να τους δει, να τους
«Οι παλιές συνταγές» Read More »
Μαρία Πουλαντεράκη Οι στρατιώτες περίμεναν κρυμμένοι πίσω από τα δέντρα του σκοτεινού δάσους. Ο εχθρός πλησίαζε. Σύντομα η μάχη θα ξεκινούσε και μαζί και ο αγώνας για υπεράσπιση της πατρίδας και επιβίωση. Η νύχτα γέμισε κρότους, φωνές, φωτιές, βογγητά. Η μάχη ήταν σκληρή, άνθρωποι χάνονταν κι από τις δύο πλευρές. Το ξημέρωμα έφερε νεκρική σιγή
«Πράξη ελέους ή φόνος» Read More »
Δόθηκαν πέντε λέξεις, (γενναίος, μαντήλι, βουνά, κορυφή, πόλεμος), στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής και η Αναστασία Παπαδάκου, μαθήτρια της Γ’ Λυκείου, μας έφτιαξε αυτό το υπέροχο παραμύθι!!!Ας πετάξουμε μαζί με το ιπτάμενο παραμύθι της Αναστασίας… Μία φορά και έναν καιρό, στο νανοβασίλειο άρχισε ένας μεγάλος πόλεμος. Οι γίγαντες πολιορκούσαν τη χώρα και οι νάνοι έκαναν ό,τι
«Το μαγικό βοτάνι» Read More »
Σε ένα παράλληλο σύμπαν τώρα, αυτό που ζω εγώ και που αφήνει αδιάφορο σχεδόν όλον τον πλανήτη και δικαίως, ας μιλήσουμε για τη χαρά των γιορτών. Τη νιώθουμε άραγε όλοι αυτή τη χαρά; Κι αν τη νιώθουμε, τι ακριβώς είναι αυτό που νιώθουμε; Οι γιορτές έχουν μια παράξενη δύναμη. Άλλοτε φέρνουν μια ζεστασιά, άλλοτε μια
«Η χαρά των γιορτών» Read More »
Τα παραμύθια δεν αρχίζουν, αλλά ανοίγουν μια πόρτα σε έναν μαγικό κόσμο. Κι αυτή η πόρτα έχει ένα πολύ συγκεκριμένο κλειδί: το «Μια φορά κι έναν καιρό.» Αυτή η φράση δεν προσφέρει μόνο ένα λογοτεχνικό ξεκίνημα, αλλά αποτελεί μια συμφωνία ανάμεσα στον αφηγητή και τον αναγνώστη. Δεσμεύονται και οι δύο ότι από δω και πέρα,
Η μαγεία του «Μια φορά κι έναν καιρό!» Read More »
Το να ξεστομίζεις μια λέξη είναι σαν να χτυπάς μια νότα στο πληκτρολόγιο της φαντασίας.», Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν
Απόφθεγμα της μέρας Read More »
Κατερίνα Μιχαηλίδου Της είχε πει απλά να χωρίσουν, χωρίς να την κοιτάζει στα μάτια, έτσι χωρίς εξήγηση. Τώρα καθόταν σε ένα παγκάκι περιμένοντας το λεωφορείο που θα την έπαιρνε μακριά. Η βαλίτσα της βαριά όχι όμως από τα πράγματα της, ήταν οι τύψεις της που την έκαναν ασήκωτη. Έβαλε τα κλάματα. Σίγουρα εκείνη έφταιγε, έπρεπε
«Μια βαλίτσα γεμάτη ενοχές.» Read More »
Νόπη Γραικούση Ξύπνησα, μα δεν ήμουν σίγουρος αν ακόμη ονειρευόμουν, το άρωμά σου πλανάται μέσα στο δωμάτιο. Κοιτάζω με αγωνία γύρω μου. Σε ψάχνω. Πάντα σηκωνόσουν πρώτη να πας στο μπάνιο. Αλλά, στο δειλό φως της μέρας που προσπαθεί να τρυπώσει από τις γρίλιες του παραθύρου, βλέπω την σκιά σου να γίνεται ένα με τον
«Όνειρο ή αλήθεια;» Read More »
Μαρία Πουλαντεράκη Είμαι ένα μικρό γυάλινο ανθρωπάκι, το όνομά μου είναι Διαφανούλης και κατοικώ στην πρωτεύουσα της μαγικής μας Υαλοχώρας, την Ευθραυστούπολη. Είναι πολύ όμορφη η πόλη μου και πολύ ιδιαίτερη. Εδώ όλα τα αντικείμενα καλύπτονται από μαλακά υλικά ώστε να εξαλείφεται ο κίνδυνος να σπάσουμε εμείς οι κάτοικοί της σε μικρά κομματάκια. Οι δρόμοι
«Είμαι ένα γυάλινο ανθρωπάκι» Read More »
Ευγενία Παντελοπούλου Η στολή κρεμασμένη στο εξωτερικό μέρος της ντουλάπας, ξεκουραζόταν. Αν προσπαθούσες να της δώσεις ένα όνομα δεν θα μπορούσες. Γιατί κάτω από αυτή υπήρχαν τόσες πολλές διαφορετικές στολές. Ανάλογα με τη μέρα, την ώρα, τη στιγμή, τις ανάγκες και τις επιθυμίες, διάλεγε την κατάλληλη, τη φορούσε και ετοιμαζόταν να παίξει τον ανάλογο ρόλο
Δόθηκαν πέντε λέξεις, (μανιτάρι, κλάμα, σκιά, ρούχα, πούπουλα), στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής και ο Σταμάτης Σιδηροκαστρίτης, μαθητής της Γ’ Δημοτικού, μας έφτιαξε αυτό το υπέροχο παραμύθι!!!Ας πετάξουμε μαζί με το ιπτάμενο παραμύθι του Σταμάτη… «Το κλάμα του μανιταριού» Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μανιτάρι φυτεμένο στο δάσος σε ένα μέρος που δεν υπήρχε
«Το κλάμα του μανιταριού» Read More »
Σε ένα παράλληλο σύμπαν τώρα, αυτό που ζω εγώ και που αφήνει αδιάφορο σχεδόν όλον τον πλανήτη και δικαίως, ας μιλήσουμε για λέξεις. Αυτά τα μικρά θαύματα που μας συνοδεύουν από τότε που αρχίσαμε να σκεφτόμαστε. Τι θα ήμασταν χωρίς αυτές; Χάρη στις λέξεις εκφράζουμε τον ψυχικό μας κόσμο, επικοινωνούμε με τους άλλους, φανερώνουμε όσα
Όλοι αγαπάμε τον ήρωα ενός παραμυθιού. Είναι εκείνος που τολμά, που πέφτει και ξανασηκώνεται και που, πάντα στο τέλος δικαιώνεται. Όμως, πίσω από κάθε ήρωα, υπάρχει σχεδόν πάντα μια σιωπηλή μορφή: ο βοηθός του. Εκείνος που δεν πρωταγωνιστεί, που συχνά δεν έχει ούτε όνομα, αλλά χωρίς αυτόν η ιστορία δεν θα μπορούσε να προχωρήσει. Ο
«Ο βοηθός του ήρωα στα παραμύθια.» Read More »
«Οι σελίδες είναι ακόμα λευκές, μα υπάρχει εκείνη η θαυμαστή αίσθηση πως οι λέξεις είναι εκεί, γραμμένες με αόρατο μελάνι, να περιμένουν ανυπόμονα να φανερωθούν.»Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ
Απόφθεγμα της μέρας Read More »
Δόθηκαν πέντε λέξεις, (σκιάχτρο, ανεμοστρόβιλος, ξυλοκόπος, πόδι, θάρρος), στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής και η Παρασκευή Χατζάκη, μαθήτρια της Γ’ Γυμνασίου, μας έφτιαξε αυτό το υπέροχο παραμύθι!!!Ας πετάξουμε μαζί με το ιπτάμενο παραμύθι της Παρασκευής… Μια φορά κι έναν καιρό σε μία φάρμα υπήρχε ένα ξύλινο σκιάχτρο. Φορούσε μία κόκκινη μπλούζα, ένα μπλε παντελόνι και ένα
«Το ταξίδι του σκιάχτρου» Read More »
Ευγενία Παντελοπούλου Νόμιζε ότι η ντουλάπα είχε επιτέλους αδειάσει. Τα δάκτυλά της άγγιξαν κάτι ακόμα στο βάθος του κάτω ραφιού. Το έπιασε και το τράβηξε προς τα έξω. Ήταν ένα μικρό φούξια βαλιτσάκι με την Ποκαχόντας ζωγραφισμένη στο πάνω μέρος και πολλά αυτοκόλλητα πάνω του. Πόσα χρόνια πίσω, σκέφτηκε!! Το άνοιξε απαλά. Ήθελε να μην
«Μια βαλίτσα γεμάτη ενοχές.» Read More »
Κατερίνα Μιχαηλίδου Ένα μικρό σκάφος σταματάει μεσοπέλαγα. Ο καπετάνιος αδύνατος με εμφανή τα σημάδια στο πρόσωπο του από την αλμύρα και τον ήλιο μας λέει “Εδώ είναι το καλύτερο σημείο, ετοιμαστείτε”. Εγώ φοράω τη στολή μου, τα βατραχοπέδιλα μου και κάνω τον τελευταίο έλεγχο στον αναπνευστήρα και τη μπουκάλα με το οξυγόνο. Μια βαθιά ανάσα και
Νόπη Γραικούση ΟΝΟΜΑ: Fairy TaleΕΤΟΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ: ΧιΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: Δάσος της Ακακίας, αριθ. ∞ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Λευκά περιστέριαΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: ΕλεύθερηΣΠΟΥΔΕΣΑποφοίτησα από το Πανεπιστήμιο των «Ονείρων» με βαθμό πτυχίου Άριστα και με ειδικότητα στο «Ξεφάντωμα φαντασίας» .Μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του «Παραμυθοπαραλόγου» με τίτλο «Πως να αξιοποιήσετε τις ικανότητές σας».Αρίστευσα στον διαγωνισμό «Πρωτότυπες μεταμφιέσεις»Συνέχισα τις σπουδές στο Πανεπιστήμιο «Πανσοφικό» με
Βιογραφικό μιας Νεράιδας Read More »
Μαρία Πουλαντεράκη “Τον έδεσε τον γάιδαρό του”, είπε η Αγγέλω στη Μηλιά κοιτάζοντας λοξά προς το μέρος του Γιώργη που τα έπινε με την παρέα του στο καφενείο. ‘Ήταν απόγευμα και οι καρέκλες κάτω από το κεντρικό πλατάνι στην πλατεία του χωριού ήταν ήδη γεμάτες. Ομιλίες ζωηρές, γέλια και πειράγματα ακούγονταν από παντού. Ο κρότος
Τον έδεσε τον γάιδαρό του Read More »
Σε ένα παράλληλο σύμπαν τώρα, αυτό που ζω εγώ και που αφήνει αδιάφορο σχεδόν όλον τον πλανήτη και δικαίως, ας μιλήσουμε για τη νέα αρχή. Θα μου πείτε: ποια νέα αρχή; Τα ίδια πράγματα δεν ανακυκλώνουμε; Τις ίδιες δουλειές δεν κάνουμε; Απλώς, αλλάζει η εποχή. Φεύγει το καλοκαίρι και έρχεται το φθινόπωρο. Από την αρχή
Όλοι μας έχουμε διαβάσει παραμύθια, τουλάχιστον στην παιδική μας ηλικία, και σε μεγάλο βαθμό έχουμε ταυτιστεί με τον ήρωα. Είναι εκείνος που παλεύει, που φοβάται αλλά συνεχίζει, και που στο τέλος βρίσκει τον τρόπο να νικήσει. Τον αγαπάμε και θέλουμε να του μοιάσουμε. Αν, όμως, κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά, θα δούμε ότι η πραγματική αξία
«Ο ήρωας και ο κακός στα παραμύθια» Read More »