Σε ένα παράλληλο σύμπαν τώρα, αυτό που ζω εγώ και που αφήνει αδιάφορο σχεδόν όλον τον πλανήτη και δικαίως, ας μιλήσουμε για τη θλίψη του Σεπτέμβρη.
Ο Σεπτέμβρης με στενοχωρούσε πάντα λίγο. Έρχεται αθόρυβα, χωρίς να διώχνει αμέσως το καλοκαίρι, αλλά αφήνοντας παντού την αίσθηση πως κάτι τελειώνει. Ο ήλιος εξακολουθεί να φωτίζει, οι μέρες παραμένουν ζεστές κι όμως τίποτα δεν είναι όπως πριν. Το φως αλλάζει, τα απογεύματα μικραίνουν και οι δρόμοι γεμίζουν ξανά βιαστικά βήματα.
Ίσως η θλίψη του να κρύβεται ακριβώς σε αυτή τη σιωπηλή επιστροφή. Στα σχολεία που ανοίγουν, στα συρτάρια που τακτοποιούνται, στα καλοκαιρινά ρούχα που ετοιμάζονται να φύγουν από τις ντουλάπες. Σε όσα δεν προλάβαμε να κάνουμε…
Κάθε Σεπτέμβρη νιώθω το ίδιο συναίσθημα, αυτό της έλλειψης χρόνου. Θα ήθελα λίγο ακόμη χρόνο. Να μείνω για λίγο ακόμη στο καλοκαίρι, να κάνω και κάτι άλλο που δεν πρόλαβα. Να με βρει ο Σεπτέμβρης έτοιμη, χωρίς όλα εκείνα που δεν έγιναν.
Παρ’ όλα αυτά, ο Σεπτέμβρης καταφέρνει να αφήσει μια χαραμάδα ανοιχτή για όσα έμειναν ανολοκλήρωτα. Δεν κλείνει απότομα την πόρτα. Αφήνει τα παράθυρα ανοιχτά, κρατά λίγη ζέστη στους τοίχους και μας χαρίζει κάποιες τελευταίες καλοκαιρινές νύχτες. Είναι ένας αργός αποχαιρετισμός, ίσως επειδή γνωρίζει πόσο δύσκολα αφήνουμε πίσω μας το καλοκαίρι και την ξενοιασιά του.
Δεν ξέρω αν θα πάψει ποτέ να με θλίβει. Κάθε χρόνο, όμως, όταν έρχεται ο Σεπτέμβρης, προσπαθώ να μην τον βλέπω μόνο σαν το τέλος του καλοκαιριού, αλλά σαν εκείνη τη σιωπηλή στιγμή κατά την οποία η ζωή παίρνει μια βαθιά ανάσα και αρχίζει ξανά.