Μαρία Πουλαντεράκη
Αυτή τη ξάστερη νύχτα που η ζεστασιά από τα φύλλα των φυτών και της χλόης χάνεται στην ατμόσφαιρα, γεννήθηκα κι εγώ. Μια μικρή σταγόνα δροσιάς. Κάτω από το φύλλο ενός φυτού βρέθηκα να κρέμομαι μαζί με τις αδελφές μου. Νύχτα γεννήθηκα και σε λίγες ώρες όταν ο ήλιος θα έχει ανατείλει και θα έχει ζεστάνει τη φύση εγώ θα γίνω ατμός. Βέβαια εδώ που είμαι ίσως καταφέρω να ζήσω λίγο παραπάνω καθώς η τύχη μου με έφερε σε αυτό το σκοτεινό και πυκνό φύλλωμα με τα θεόρατα δέντρα που εμποδίζουν το φως και τη θέρμη των ακτινών να με φτάσει σύντομα.
Μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι μια τόσο σύντομη ζωή δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Κι όμως. Ακόμη κι έτσι εγώ προλαβαίνω να ζήσω, να αισθανθώ, να μυρίσω τις μυρωδιές του δάσους και το χώμα το υγρό από την νυχτερινή υγρασία. Προλαβαίνω να δω τα ζώα της νύχτας να ψάχνουν τροφή, τα πουλιά που κοιμούνται στα κλαδιά, τα νυχτοπούλια που ξαγρυπνούν και μου κάνουν παρέα.
Είμαι κι εγώ μέρος της φύσης και αυτό είναι ευλογία. Και αλήθεια αν ήξεραν πόση είναι η συνεισφορά μου στη ζωή των φυτών θα καταλαβαίναν αμέσως αυτό που λέω. Είμαι τόσο περήφανη που βοηθάω τα φυτά να απορροφήσουν υγρασία πολύτιμη, να ξεδιψάσουν από τη ζέστη και τη ξηρασία της μέρας, Αλλά και το χώμα με λατρεύει και με περιμένει με μεγάλη χαρά. Το μαλακώνω, το αφρατεύω, το ξεκουράζω. Ποτίζω σιγά σιγά τις ρίζες με αγάπη και στοργή τους χαρίζω ζωντάνια και ανανέωση. Και είμαι τόσο όμορφη! Λάμπω διάφανη και τέλεια, ένα αριστούργημα της μάνας φύσης!
Ω! δεν λυπάμαι καθόλου που το πέρασμά μου από τη ζωή είναι τόσο σύντομο. Νιώθω ευλογημένη ξέροντας ότι είμαι κι εγώ ένα κομμάτι της, μια μικρή, μικρούτσικη μπάλα νερού που προσφέρει με τη σειρά της στο μεγάλο μυστήριο της πλάσης που ονομάζεται δημιουργία. Ένα ελάχιστο μόριο ζωής, ελάχιστο μα χρήσιμο, ίσως και πολύτιμο!
ΤΕΛΟΣ