Κατερίνα Μιχαηλίδου
Οι πρώτες ακτίνες του πρωινού ήλιου με ζεσταίνουν, σε λίγο
θα γίνω ατμός και θα χαθώ.
Σκέφτομαι τη σύντομη ζωή μου. Όταν ο ουρανός σκοτεινιάζει και πέφτουν οι πρώτες σταγόνες, οι άνθρωποι μας υποδέχονται με παράπονα γιατί πρέπει να κρατήσουν ομπρέλες και γιατί η βροχή χαλάει τη μέρα τους.
Τότε με πιάνει κι εμένα ένα παράπονο. Γιατί να μην είμαι και εγώ χιονονιφάδα;
Εκείνη έχει τόσες λεπτομέρειες στο σχήμα της, η κίνηση της είναι αργή γεμάτη χάρη, μοιάζει με κόσμημα. Πιο πολύ όμως ζηλεύω τη χαρά που κάνουν τα παιδιά όταν τη βλέπουν και τις χαρούμενες φωνές τους. “Κοιτάξτε χιονίζει” φωνάζουν το ένα στο άλλο “πάμε να παίξουμε έξω”. Η λαχτάρα φαίνεται στα μάτια τους.
Αντίθετα εγώ τα αναγκάζω να κλείνονται στα σπίτια τους, αφού μαζί με τις φίλες μου τις άλλες σταγόνες σιγά σιγά θα φέρουμε τη λάσπη στους δρόμους και τις αυλές τους.
Οι χιονονιφάδες θα στολίσουν τα δέντρα και τις στέγες και σιγά-σιγά τα παιδιά θα τις κάνουν χιονόμπαλες και χιονάνθρωπους.
Όμως, έχω και εγώ την ομορφιά μου. Αν με παρατηρήσει κάποιος καλύτερα θα δει ότι πάνω μου καθρεφτίζεται ο ουρανός και τα χρώματα από τα φύλλα των δέντρων, θα με δει σαν χρυσές πούλιες πάνω στους ιστούς από τις αράχνες με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου.
Εγώ δίνω ζωή στα μαραμένα λουλούδια, με εμένα ξεδιψάνε οι πεταλούδες, τα πουλιά και τα ζώα.
Και η χιονονιφάδα; Σε λίγες μέρες θα λιώσει, θα χάσει τα σχέδια της και θα γίνει νερό σαν εμένα.
Ίσως τελικά η ομορφιά να βρίσκεται παντού, ίσως δεν της δίνουν αξία μόνο οι φωνές, τα γέλια ή οι φωτογραφίες. Ίσως η ομορφιά να βρίσκεται παντού στη ζωή με οποιοδήποτε σχήμα ή χρώμα.
Όχι, δεν ζηλεύω τη χιονονιφάδα, είμαι περήφανη σαν σταγόνα, έχουμε και οι δύο θέση στο μεγαλειώδες σχέδιο της φύσης.
ΤΕΛΟΣ