Ευγενία Παντελοπούλου
Σαν φανεί ο ήλιος
Χαράζει. Πάλι το ταξίδι μου φτάνει στο τέλος του. Λίγες στιγμές ακόμα μένουν να χαρίσω τη δροσιά μου. Ο πόθος κι η ανακούφιση που σκορπάω σε λίγο θα σβήσουν, μαζί με μένα.
Έρχεται. Αυτός που με καταδιώκει. Αυτός που δεν μ΄ αφήνει ήσυχη. Αυτός, ο Κίτρινος Θεός. Που τον λατρεύουν αλλά και δεν τον αντέχουν. Ο ήλιος. Είναι η ώρα του πάλι να κατακτήσει τα πάντα.
Πόσο όμορφα ήταν τη νύχτα, όταν άπλωσε τα σκούρα πέπλα της και μ΄ άφησε να ξαποστάσω. Να γείρω νωχελικά πάνω σε περβάζια και αυλές, σε φρεσκοποτισμένα λουλούδια και φύλλα και να τους σιγοψιθυρίζω ιστορίες από όταν τα σύννεφα με κρατάνε στην αγκαλιά τους.
Η πολύτιμη δροσιά μου κι όλα όσα έχω μέσα μου στάλαξαν λίγη περισσότερη ζωή σε ό,τι άγγιξα.
Το φως του ήλιου αρχίζει να φαίνεται περισσότερο. Έχει φορέσει τα φωτεινά του ρούχα και αργά αλλά σταθερά ανεβαίνει, όλο ανεβαίνει πιο ψηλά.
Δεν ξέρω πού να κρυφτώ για να αργήσει λίγο να με βρει. Γλιστράω προς τη γωνιά που ακόμα δεν τη βλέπει. Θα κερδίσω λίγο χρόνο ακόμα. Παίρνω τις τελευταίες μου ανάσες.
Σιγά σιγά, νιώθω τη ζεστή του πνοή να με πολιορκεί πιο στενά. Να με περικλείει. Πόσο ν΄ αντέξω! Σύντομα θα παραδοθώ πάλι στον αέρα. Και το νέο ταξίδι μου προς τα σύννεφα θα ξεκινήσει πάλι.
Γεια σας , φυτά και λουλούδια, σπίτια κι αυλές. Θα ξανασμίξουμε. Ελπίζω να σας δρόσισα αρκετά και να λαχταράτε να βρεθούμε γρήγορα και πάλι μαζί. Όπως κι εγώ.
ΤΕΛΟΣ