Περί Γραφής…

Μαρία Πουλαντεράκη Είμαι καθισμένη στο κρεβάτι μου, όταν ξαφνικά το μέρος του τοίχου που βρίσκεται μπροστά μου ανοίγει και ένα απόκοσμο εκτυφλωτικό φως εισβάλλει στο δωμάτιο. Νιώθω να έλκομαι από το φως και παρά τη θέλησή μου σηκώνομαι από το κρεβάτι. Διαπιστώνω ότι δεν περπατώ, δεν πατώ στο έδαφος, αλλά πάνω σε κάτι που μοιάζει […]

Κατερίνα Μιχαηλίδου Το ημερολόγιο που κρέμεται στον τοίχο γράφει 15 Ιουλίου 2020. Μετά από 5 χρόνια δυστυχίας επιτέλους κατάφερα να ξεφύγω από τον αποτυχημένο γάμο μου και τον άντρα που δεν είχε δείξει το πραγματικό του πρόσωπο παρά μόνο αφού παντρευτήκαμε. Ένας άντρας που μου συμπεριφερόταν σαν να είμαι ένα  ‘’σκουπίδι’’. Ένα σκουπίδι που μπορούσε

(Πολύβιος Δημητρακόπουλος) Αγγελική Αγγελοπούλου Εκείνο το απόγευμα του Απρίλη, όλα έμοιαζαν αλλόκοτα. ‘Έριξε μια ματιά από το παράθυρο και κάθισε αποσβολωμένος στον καναπέ, αμίλητος, προσπαθώντας να κατανοήσει τι συμβαίνει εκεί έξω! Ο ουρανός κοκκίνισε μέσα σε δευτερόλεπτα. Μια λεπτή σχεδόν αδιόρατη σκόνη απλώθηκε παντού και χώθηκε στην πιο μικρή χαραμάδα, στο πιο απίθανο σημείο κάθε

Κατερίνα Μιχαηλίδου Έχω μπει σε έναν ήσυχο κήπο και λίγα μόνο μέτρα με χωρίζουν από την πόρτα του μεγάλου κτηρίου με την πινακίδα “Κέντρο Φροντίδας Ηλικιωμένων”. Δεν περπατώ μόνη μου, δίπλα μου είναι η κόρη μου, η Ελένη μου. Το συζητούσαμε πολύ καιρό ότι δεν θα μπορούσα πια να μένω μόνη μου, τα γηρατειά έχουν

Αναστασία Παπαδάκου Τελικά η καλοσύνη δεν ανταμείβεται πάντα. Πέρασα όλη μου τη ζωή να φροντίζω και να προσέχω τον άντρα και τα παιδιά μου και τώρα κοίτα με. Κάθομαι μόνη μου στην παλιά δερμάτινη πολυθρόνα μου και περιμένω τους γιους μου να με πάνε στο γεροκομείο. «Θα έχεις περισσότερη φροντίδα εκεί». Έτσι μου είπαν. Ανοησίες!

Κατερίνα Μιχαηλίδου Την  παιδική χαρά της γειτονιάς έλουζε ο ήλιος, οι θάμνοι που ήταν φυτεμένοι γύρω γύρω είχαν γεμίσει μικρά πράσινα φυλλαράκι και οι υπερήλικες ευκάλυπτοι  φιλοξενούσαν στα κλαδιά τους πουλάκια που τιτίβιζαν για να υποδεχτούν την άνοιξη. Μακριά από τη φασαρία των αυτοκινήτων στη παιδική χαρά ακούγονταν μόνο τα γέλια και οι φωνούλες των

Νόπη Γραικούση Σερπαντίνες κομφετί, παιδιά με μάσκα και στολήμου έκοψαν τον δρόμοκαουμπόηδες, πριγκίπισσες και ιππότες.με παρασύρουν στον χορόχρώματα, χαμόγελα!Καλύπτουν κάθε πόνογελάνε, τραγουδάνε,χορεύουν με ψυχήΣτους δρόμους τριγυρνάνε, ακούνε μουσική,η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελήνομίζω ειν’ Απόκριες με τέτοιο κέφι γλέντικαι μου λείπεις, μου λείπεις πολύκι έτσι μασκαρεύτηκα κι εγώ,ένας κλόουν που δακρύζειγια να δουν πως διασκεδάζω,κι

Μαρία Πουλαντεράκη – Πώς σου φαίνεται η πόλη μας από δω πάνω; – Ποιός μίλησε; – Σε τρόμαξα, λυπάμαι. Εδώ πίσω σου κοίταξε. Εγώ η Καρυάτιδα μίλησα. – Πώς γίνεται αυτό; Ζωντανεύουν και τα αγάλματα; – Καμιά φορά. Όταν έχουν διάθεση για κουβέντα. – Είμαι τυχερή δηλαδή. Μπορώ να ρωτήσω γιατί διάλεξες εμένα; – Σε

Αναστασία Παπαδάκου Μία φορά και έναν καιρό σε ένα δάσος ζούσε ένα ξωτικό, ο Άξελ. Ο Άξελ ήταν γνωστός σε όλο το δάσος γιατί έφτιαχνε το καλύτερο μέλι και όλοι αγόραζαν από αυτόν. Μία μέρα όμως ένας νάνος αποφάσισε να του κλέψει τη συνταγή, καθώς εξαιτίας του Άξελ κανένας δεν αγόραζε το δικό του μέλι.

Κατερίνα Μιχαηλίδου Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που πήρε δώρο για τα γενέθλιά του ένα βιβλίο με παραμύθια. Το άνοιξε με λαχτάρα και άρχισε να το διαβάζει όταν, ξαφνικά, μέσα από τις σελίδες του πετάχτηκε… ένα ποντίκι Το κοριτσάκι τρόμαξε και παραλίγο να της πέσει το βιβλίο από τα χέρια, όμως και

Νόπη Γραικούση -Άστο, είναι δικό μου. -Όχι δεν είναι δικό σου. Δικό μου είναι. Οι φωνές του Πίγκυ και της Πέγκυ, ξεσήκωσαν όχι μόνο το σπίτι, αλλά και ολόκληρη τη γειτονιά. Ο Πίγκυ και η Πέγκυ είναι δυο γουρουνάκια. Αδελφάκια δίδυμα. Πολλές φορές τσακώνονται γιατί θέλουν το ίδιο παιχνίδι. Και τότε η κραυγή «είναι δικό

Μαρία Πουλαντεράκη Το καράβι έδεσε στην μικρή αποβάθρα. Ήμουν η μόνη που αποβιβάστηκε, αλλά δεν μου φάνηκε περίεργο. Ακολούθησα το δρόμο και βρέθηκα μπροστά σε μια επιγραφή που έλεγε: “Kακωσορίσατε στην ανάποδη χώρα. Προχωρήστε δεξιά”. Όμως το σήμα που ήταν ζωγραφισμένο, έδειχνε ξεκάθαρα αριστερά! Προχώρησα λοιπόν αριστερά και βρέθηκα μπροστά σε κάτι που μόνο στη

Κατερίνα Μιχαηλίδου Ο Τσάρλι ήταν μαθητής του Αϊ Βασίλη αρκετά χρόνια, έφερνε κάθε μέρα στο εργαστήριο των παιχνιδιών τα γράμματα των παιδιών. Τα ξωτικά τον αγαπούσαν πολύ το ίδιο και οι τάρανδοι, που όποτε τον έβλεπαν χαμήλωναν το κεφάλι τους γιατί ήξεραν ότι ο Τσάρλι θα τους χάιδευε. Τα τελευταία χρόνια ο Αϊ Βασίλης τον

Νόπη Γραικούση Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Νύχτωνε σιγά-σιγά. Στην πόλη άρχισαν να ανάβουν οι πολύχρωμες γιρλάντες. Μουσική σύμφωνα με το πνεύμα της ημέρας ακουγόταν από τα μεγάφωνα. Μικροί και μεγάλοι φορτωμένοι με κουτιά και σακούλες γέμιζαν τους δρόμους με χαμογελαστά πρόσωπα. Σε μια γωνία ο Πέτρος, ήταν δεν ήταν δέκα χρονών, πουλούσε «Νεοέτια» και ημερολόγια. Κανείς δεν

Μαρία Πουλαντεράκη Τα αστέρια φώτιζαν σαν μικρά καντηλάκια τον ουρανό, τη νύχτα της παραμονής. Το έλκηθρο του Αϊ Βασίλη, περνούσε με ταχύτητα πάνω από πόλεις και χωριά να φέρει χαρά και δώρα στα παιδιά της γης. Ο άγιος ετοιμαζόταν για άλλη μια κατάδυση, αυτή τη φορά μέσα στην καμινάδα του παράξενου μεγάλου σπιτιού στην άκρη

Κατερίνα Μιχαηλίδου   Όπως κάθε πρωί, η Πέπερ ξύπνησε την Μαξίν, της έφερε τα ρούχα της και της ετοίμασε το πρωινό της. Η Μαξίν ήταν ένα κορίτσι 11 χρόνων και η Πέπερ ήταν το ρομπότ που τους είχε στείλει η κυβέρνηση του τόπου τους για να τους υπηρετεί. Ήταν ρομπότ τελευταίας γενιάς, δεν έμοιαζε με

Νόπη Γραικούση Ήλθε λοιπόν η ώρα. Ας μαζεύω σιγά-σιγά. Και τι να χωρέσει αυτή η βαλίτσα; Σάμπως και ξέρω τι να πάρω; Μου είπαν τα απαραίτητα. Εκεί, τα έχουν όλα. Μα, όλα μου είναι απαραίτητα. Τι να αφήσω; Τι να πάρω; Α! Εδώ μου έχουν ετοιμάσει δυο αλλαξιές ρούχα. Μία χειμωνιάτικα, μία καλοκαιρινά. Και εσώρουχα

Μαρία Πουλαντεράκη Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια  μηλιά που είχε μεγάλα κατακόκκινα μήλα. Κάθε πρωί, ένα μήλο έπεφτε  από το δέντρο, κυλούσε ως την άκρη του χωραφιού και έφτανε σε μια μικρή καταπακτή που υπήρχε σε έναν βράχο. Αμέσως η καταπακτή άνοιγε  και το μήλο κατέβαινε κυλώντας στα σκαλιά. Μόλις έφτανε κάτω το

Νόπη Γραικούση Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και ξαφνικά βλέπω το δέντρο να αρχίζει να μετακινείται κουνώντας τα κλαδιά του και να μου φωνάζει: «Έλα, έλα κοντά μου!»Έμεινα ακίνητη σαν άγαλμα. Ένιωσα το δέρμα μου να παγώνει και τους χτύπους της καρδιάς μου να πασχίζουν να ανοίξουν έξοδο στο στήθος μου. Έτριψα τα μάτια μου.

Κατερίνα Μιχαηλίδου «Άμπρα κατάμπρα, κατάρα σου δίνω σκληρή. Τα μουστάκια σου θα μεγαλώνουν όλο και πιο πολύ και κανείς να τα κόψει δεν θα μπορεί.» Αυτά τα λόγια είπε η μάγισσα Καρακάξα στον καημένο τον μαύρο Γάτο και αμέσως εξαφανίστηκε. Εκείνος δεν πίστεψε τίποτα από τα λόγια της καρακάξας και έφυγε χοροπηδώντας και γελώντας. Έκανε

Μαρία Πουλαντεράκη «Αμπρα καταμπρα, κατάρα σου δίνω σκληρή. Τα μουστάκια σου θα μεγαλώνουν, όλο και πιο πολύ και κανείς να τα κόψει δεν θα μπορεί.» Αυτά τα λόγια είπε η μάγισσα Καρακάξα στον καημένο τον μαύρο Γάτο και αμέσως εξαφανίστηκε. Εκείνος, τρομοκρατημένος, έτρεξε πίσω στο παλιό σπίτι που είχε βρει καταφύγιο καιρό τώρα και κρύφτηκε

Κατερίνα Μιχαηλίδου «Μπήκε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος» είπε ο Νικήτας, καθώς έπιναν τον καφέ τους.«Έλα πες μας όλη την ιστορία, θέλουμε να την ακούσουμε» απάντησε η παρέα.«Λοιπόν, ακούστε, με τη Λίζα περάσαμε ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο μακριά από την πόλη. Απολαύσαμε τη θάλασσα, τον ήλιο και το καλό φαγητό. Κατά το βραδάκι της Κυριακής, ξεκούραστοι

Νόπη Γραικούση «Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος», είπε γελώντας ο κυρ-Θύμιος. Μαζί του γέλασε και όλη η παρέα καθώς παρακολουθούσαν τον Μητσάρα να απομακρύνεται από τον Σταθμό της Χωροφυλακής με βήμα γοργό και το κεφάλι κατεβασμένο. Ο Μητσάρας, γέννημα θρέμμα του χωριού ήταν μία ιδιαίτερη περίπτωση. Από παιδί σκάρωνε ότι διαολιά του καρφωνόταν και

Μαρία Πουλαντεράκη Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος! Ο Κώστας δεν μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του αυτή την παροιμία. Φωτογράφιζε με απόλυτη ακρίβεια την τωρινή του κατάσταση.Πριν από μερικούς μήνες, η τοπική του κόμματος που ακολουθούσε πιστά από την εφηβεία του ακόμα, του έκανε πρόταση να κατέβει ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στην περιφέρειά

Αναστασία Παπαδάκου Αχ και να μπορούσα. . .Με μία γόμα να σβήσω τις πληγές μουΥπάρχει άραγε, τέτοια μαγεία δυνατή;Για πόσο ακόμα θα πρέπει να πονάω;Δάκρυα να γεμίζει η πληγωμένη μου ψυχή;Αχ και να μπορούσα. . .Λιακάδα να ποτίσω τα όνειρα μουΊσως και λίγο έρωτα με την αφορμήΆχ και να μπορούσα!

Κατερίνα Μιχαηλίδου Είναι το πιο παλιό ζευγάρι από τα παπούτσια μου! Πριν από 10 και βάλε χρόνια το είχα είδα να καμαρώνει σε μια βιτρίνα και ήταν λες και μου έγνεφε να το αγοράσω, ήταν τόσο όμορφο. Σε λίγες μέρες θα πήγαινα ταξίδι σε ένα εξωτικό νησί στην άλλη άκρη του πλανήτη. Ήταν το όνειρο

Νόπη Γραικούση Καλησπέρα φίλε μου. Ήρθα στην δροσιά σου να πιω το καφεδάκι μου. Σήμερα όλα είναι ήσυχα στο χωριό. Ανηφόρισαν όλοι στον Άη-Λια για το πανηγύρι. Εγώ δεν πήγα. Μου αρέσει η ησυχία. Και όπως σε είδα να κουνάς τα τεράστια κλαδιά σου στην βραδινή αύρα, είπα, ας πάω να τα πω με τον

Μαρία Πουλαντεράκη   «Μαμά, ποιανού  είναι αυτό το βραβείο,  στο ράφι του δωματίου σου;», ακούστηκε  η φωνή της Βάλιας, της κόρης της Δήμητρας. Οι δυο γυναίκες άνοιγαν κιβώτια και τακτοποιούσαν  πράγματα στο πατρικό της Δήμητρας, όπου αναγκάστηκαν να μετακομίσουν μετά το διαζύγιο και  τη δεινή οικονομική τους κατάσταση μετά από παρότρυνση των γονιών της. Η

Κατερίνα Μιχαηλίδου Ο μαγικός χαρταετός μου σηκώθηκε πάλι για να με πάει σε μέρη μακρινά και ονειρεμένα. Η πρώτη χώρα που αντικρίσαμε ήταν η χώρα των Ζώων. Μετά είδαμε από μακριά τη χώρα της Αλήθειας και περάσαμε πάνω από τη χώρα των Αναμνήσεων. Σειρά είχε η χώρα των Παιδιών και στο τέλος, φτάσαμε στην πιο

Νόπη Γραικούση   Μια φορά κι έναν καιρό στο χωριό των νάνων, που βρισκόταν κάτω από ένα πελώριο μανιτάρι, ζούσε ένας νάνος που ήθελε να ανέβει ψηλά στη γη να γνωρίσει τον κόσμο. Αυτό όμως απαγορευόταν και κανείς δεν τολμούσε να παραβεί τον νόμο.   Ο νάνος αυτός όμως… δεν ησύχαζε.  Όλο ρωτούσε γιατί. Γιατί