Μαρία Πουλαντεράκη
Μια φορά κι έναν καιρό τα πολύ παλιά χρόνια μέσα σε μια ονειρική κοιλάδα υπήρχε η λίμνη Νυμφαία. Το τοπίο γύρω της ήταν παραμυθένιο. Δέντρα και ένα καταπράσινο χαλί από πολύχρωμα αγριολούλουδα όλων των ειδών την αγκάλιαζε. Το μέρος ήταν κρυμμένο καλά και έμενε άγνωστο για τους ανθρώπους. Έτσι η αρμονία της φύσης και η ησυχία δημιουργούσαν ένα χώρο απόλυτης γαλήνης. Τα ζώα του δάσους οι μόνοι κάτοικοι της κοιλάδας ζούσαν σε έναν παράδεισο . Όμως το τελευταίο διάστημα κάτι είχε αλλάξει. Φωνές και τσακωμοί ακούγονταν από την όχθη της λίμνης και η ηρεμία είχε διαταραχθεί. Και όταν τα ζώα έψαξαν να βρουν την αιτία βρέθηκαν μπροστά σε ένα παράξενο θέαμα. Ένας μεγάλος πρασινοκαφετής βάτραχος φώναζε κρατώντας ένα καλάμι στο μπροστινό του πόδι.
“Εγώ είμαι ο βασιλιάς της λίμνης” έλεγε με ύφος περισπούδαστο και με δυνατό κόασμα κουνώντας το καλάμι πέρα δώθε. “Θα μου ζητάτε την άδεια για να πιείτε ή να κολυμπήσετε από δω και πέρα”.
Τα ζώα στην αρχή είπαν να κάνουν υπομονή και να τον πάρουν με το καλό. Πήγαιναν ευγενικά και ήρεμα να συζητήσουν μαζί του και να βρουν μία λύση. Όμως ο φωνακλάς βάτραχος δεν άκουγε τίποτα. Σε κανέναν δεν εξηγούσε πώς βρέθηκε εκεί και πώς απέκτησε δικαιώματα πάνω στη λίμνη. Γινόταν όλο και περισσότερο αγενής και ανυπόφορος. Μάλιστα χρησιμοποιούσε το καλάμι του για να διώχνει τα πουλιά και τα έντομα που πήγαιναν να πιούν νερό και να δροσιστούν. Οι αγριοφωνάρες του αντηχούσαν στην ήρεμη κοιλάδα και χαλούσαν την ισορροπία της. Εκτός των άλλων νόμιζε ότι είχε ωραία φωνή και το έριχνε στο τραγούδι συχνά πυκνά. Φοβερό! Τα ζώα κρύβονταν στις φωλιές τους μήπως και γλυτώσουν από τον απαίσιο ήχο και το φάλτσο του.
Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Τα ζώα συνεδρίασαν μυστικά για να λύσουν το πρόβλημα. Η βασίλισσα πεταλούδα είχε μια ιδέα και την έβαλε σε εφαρμογή αμέσως. Πέταξε ψηλά κι έφτασε το μεγάλο πουπουλένιο σύννεφο που έκοβε βόλτες πάνω από τη λίμνη. Του μίλησε για το σχέδιό της και εκείνο συμφώνησε να βοηθήσει. Του φάνηκε εξαιρετική η ιδέα. Άλλωστε και το σύννεφο είχε αρχίσει να βαριέται εκεί πάνω και αναζητούσε λίγη δράση. Κατέβηκε χαμηλά, κύκλωσε τον φωνακλά βάτραχο, μπήκε μέσα στα αυτιά του και σκέπασε το χώρο γύρω του. Έτσι ούτε να δει μπορούσε πέρα από τη μύτη του, ούτε και να ακούσει αν πλησίαζε κάποιος καθώς βούλιαζε στο συννεφένιο μαξιλάρι.
Τα ζώα τώρα είχαν όσο νερό χρειάζονταν χωρίς να πάρουν την άδεια κανενός. Η πεταλούδα με τις φίλες της πετούσαν πάνω από το κεφάλι του και χόρευαν ανενόχλητες. Το ίδιο και τα υπόλοιπα έντομα και τα πουλιά.
Καθώς τα αυτιά του ήταν βουλωμένα από το μπαμπακένιο σύννεφο ο βάτραχος δεν μπορούσε ούτε τη φωνή του να ακούσει. Τρόμαξε πολύ. Νόμιζε ότι έχασε και τη λαλιά του. Τον έπιασε απελπισία. Ήταν σε μαύρο χάλι.
“Ωχ τι έπαθα ο δόλιος, τυφλός, κουφός, μουγγός και μόνος!” μονολογούσε και σιγόκλαιγε. “Πού πήγαν όλα τα ζώα άραγε; Ποιος θα με βοηθήσει τώρα;”
Ολημερίς χτυπιόταν και έκλαιγε τη μαύρη του τη μοίρα. Και από τα νεύρα του έσπασε και το καλάμι σε χίλια κομμάτια.
Η βασίλισσα πεταλούδα που τον άκουγε τον λυπήθηκε. Μάζεψε όλα τα ζώα και τους μίλησε. “Αρκετά τιμωρήθηκε νομίζω ο φωνακλάς βάτραχος. Μήπως ήρθε η ώρα να τελειώσει εδώ η ταλαιπωρία του; Τι λέτε;”
Όλοι συμφώνησαν. Η πεταλούδα πέταξε στο αυτί του σύννεφου και του ανακοίνωσε την απόφασή τους. Εκείνο τραβήχτηκε σιγά σιγά και ανέβηκε στον γαλανό ουρανό. Ο ορίζοντας καθάρισε μεμιάς και η λίμνη με τη γύρω φύση εμφανίστηκαν μπρος τα μάτια του βατράχου. Τα αυτιά του ξεβούλωσαν και μπορούσε να ακούσει τις φωνές και τα γέλια των ζώων.
Τότε ένα μεγάλο χαμόγελο χαράχτηκε στο στόμα του και χτύπησε τα μπροστινά του πόδια όλο χαρά.
“Καλωσήρθατε στη λίμνη μας” είπε. “Ξεχάστε ότι έλεγα και έκανα πριν. Συγγνώμη. Μόνο μια χάρη θέλω. Να μην με αφήσετε ποτέ ξανά μόνο μου”
“Εντάξει κύριε φωνακλά!” απάντησαν με μια φωνή τα ζώα. Αρκεί να μας υποσχεθείς ότι δεν θα ξανατραγουδήσεις ποτέ!, συμπλήρωσαν γελώντας δυνατά.
ΤΕΛΟΣ
Υπέροχο και περνάει με τόσο ωραίο τρόπο τα μηνύματα του. !!