Ευγενία Παντελοπούλου
Αναπολώ. Αναπολώ. Τι άλλο να κάνω εδώ που βρέθηκα; Ένα κοχύλι, μέσα σε έναν κήπο. Όμορφο κήπο, δε λέω. Με μπόλικο γρασίδι, λουλούδια και δέντρα. Αλλά, εγώ δεν γεννήθηκα για να είμαι σε κήπο. Εμένα η θάλασσα και ο βυθός είναι το σπίτι μου και η πατρίδα μου.
Οι πρόγονοι μου, δεν βρέθηκαν τυχαία εκεί πριν εκατομμύρια χρόνια. Γεννήθηκα από κάποια μικρά πλασματάκια της θάλασσας κι έγινα το σπίτι τους για να προστατευτούν. Ανάμεσα σε κοράλλια και φύκια. Δίπλα στα άλλα πλάσματα της θάλασσας. Πολύχρωμα ψάρια, μικρά και μεγάλα, θαλάσσιες χελώνες, μικρά χταπόδια που στριφογυρίζουν με χάρη και πολλές φορές κρύβονται κι αυτά μέσα μου για να σωθούν.
Τα τελευταία χρόνια γλίτωσα πολλές φορές. Η αύρα της θάλασσας με έσπρωξε απαλά μακριά από πολλούς επίδοξους «συλλέκτες» που προσπαθούσαν να με φτάσουν. Ε, εντάξει είμαι και τόσο όμορφο βέβαια. Ροζ με πορφυρές ανταύγειες. Πώς ν΄ αντισταθούν;
Αλλά ο μικρός Γιαννάκης έμελλε να τα καταφέρει. Μόλις με αντίκρυσε, βούτηξε βαθιά και μια και δύο και τρεις φορές ώσπου κατάφερε να φτάσει μέχρι τον βυθό που καθόμουνα αμέριμνο και να με αρπάξει με το μικρό του χέρι. Και με τι χαρά άρχισε να με ταρακουνάει πέρα δώθε μόλις βγήκε στην επιφάνεια δείχνοντας με με καμάρι στους γονείς του, που χειροκρότησαν «υπερήφανοι» για το κατόρθωμα του γιού τους.
Κι έτσι ξαφνικά βρέθηκα μακριά από τον τόπο μου, από την ζωή μου. Βιαίως προσαχθέν σε ένα ξένο περιβάλλον, αλλιώτικο. Πρώτη φορά έξω από τη θάλασσα. Στην στεριά. Έτσι άκουσα πως λέγεται.
Έγινε πολλή συζήτηση θυμάμαι ώσπου να συμφωνηθεί το μέρος που θα με τοποθετούσαν. Τον πρώτο καιρό, με κράτησε ο Γιαννάκης πάνω στο γραφείο του. Κόντεψα δυό τρεις φορές να γίνω χίλια κομμάτια όπως με έδειχνε στους φίλους του και με βάζανε στο αυτί τους για ν΄ ακούσουν τον ήχο της θάλασσας που έχω μαγικά κλεισμένο μέσα μου. Κάποια στιγμή με βαρέθηκε και με άφησε παράμερα.
Η μαμά του ευτυχώς κατάλαβε ότι κινδύνευα σοβαρά εκεί. Οπότε με πήρε μια μέρα και με τοποθέτησε σε μια ωραία πήλινη πιατέλα με άσπρα βότσαλα και κάποια μικρά υδρόφιλα φυτά παρέα, σε ένα παρτέρι στον κήπο τους.
Δε λέω, καλύτερα από το γραφείο του Γιαννάκη αλλά, …η πληγή παραμένει. Αντί για κοράλλια και φύκια έχω τα ψυχρά υδρόφιλα δίπλα μου, που ούτε που καταδέχονται να με πλησιάσουν. Αντί για τη δροσούλα του νερού, ζεστοί αέρηδες από καύσωνες με πολιορκούν το καλοκαίρι ενώ το χειμώνα ξαναγυρνούν παγωμένοι και με χτυπάνε αλύπητα στην πλάτη. Αντί για ψάρια και χταποδάκια, ο σκύλος της οικογένειας έρχεται και χώνει τη μουσούδα του και με μυρίζει. Ενίοτε, ξαλαφρώνει την κύστη του κάπου γύρω μου κατά την πρώτη πρωινή του έξοδο από το σπίτι. Δράμα.
Κι έτσι κι εγώ αναπολώ. Αναπολώ και ονειρεύομαι πως μια μέρα θα γυρίσω πάλι στο πραγματικό μου σπίτι και στην πραγματική μου πατρίδα. Τη θάλασσα και τον βυθό της. Πώς; Δεν ξέρω. Φαντάζομαι έναν μεγάλο ανεμοστρόβιλο να περνάει από το σπίτι, να με αρπάζει, να με στέλνει ψηλά, πολύ ψηλά και τότε να ησυχάζει και να με πετάει απαλά πίσω στη θάλασσα, που δεν είναι και πολύ μακριά από το σπίτι του Γιαννάκη.
Νιώθω τη θάλασσα να με παίρνει στην τεράστια αγκαλιά της, να με φιλά με αγάπη και να με στέλνει απαλά και πάλι στον βυθό της. Ω, τι αγαλλίαση είναι αυτή. Πάλι πίσω στον αγαπημένο μου βυθό. Μια θαλάσσια ανεμώνη με υποδέχεται και κολλάει πάνω μου, στη στιγμή. Μικρά ψαράκια καταφτάνουν από δίπλα και με χαιρετούν ανοιγοκλείνοντας τα μικρά τους στόματα με χάρη.
-Καλώς ήρθες πάλι πίσω, μου ψιθυρίζουν, μας έλειψες πολύ.
Γίνομαι πάλι καταφύγιο για τόσα πλασματάκια που συρρέουν σιγά σιγά και εγκαθίστανται μέσα μου. Τα αγκαλιάζω και τα προστατεύω. Αυτή είναι η ζωή που θέλω. Γι’ αυτό γεννήθηκα. Όχι για διακοσμητικό κήπου.
Ξυπνάω από την ονειροπόληση και βλέπω τις πρώτες ακτίνες του ήλιου να προβάλουν στο βάθος κι εύχομαι να έρθει η μέρα που θα τις βλέπω πάλι μες από το βυθό της θάλασσας. Μ΄ αυτή την ελπίδα ζω.
ΤΕΛΟΣ
Πολυ ωραίο κείμενο!!!
Σ ευχαριστώ πολύ Μαρία!