Ειρήνη Κατσούδα
Αγγίζω αποσβολωμένη την οθόνη του κινητού, στο σημείο όπου τερματίζεται η συνομιλία.
Εμφανίζεται η φωτογραφία μας από την περσινή μας πεζοπορία.
Δυο γυναίκες, χαρούμενες και εξαντλημένες, που τα είχαν καταφέρει!
Πηγαίνω στο μπάνιο να ρίξω νερό στο πρόσωπό μου.
Ανοίγω τη βρύση τέρμα, σαν να προσπαθώ, με τον ήχο του νερού στον νιπτήρα, να εμποδίσω το μυαλό μου να σκέφτεται αυτά που μου είπες.
Μάταια.
Οι σκέψεις και οι εικόνες περνούν σαν κακομονταρισμένο φιλμ ενός ανίδεου μοντέρ.
Γιατί μου το είπες;
Γιατί να ξέρω;
Γιατί να είμαι συνένοχη;
Κι αυτός ο άνθρωπος που έχει υποστεί τις συνέπειες χωρίς να φταίει;
Ακούω τον γνώριμο ήχο της μηχανής του αυτοκινήτου σου που προσπαθεί να παρκάρει κάτω από το σπίτι μου.
Με πιάνει πανικός.
Δεν θέλω να σε δω. Δεν είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω τη φυσική σου παρουσία.
Όχι ακόμη.
Χτυπάς το κουδούνι δυο φορές και φεύγεις.
Πέφτω με τα ρούχα, σαν μολύβι, στο κρεβάτι. Με λυπήθηκε ο Θεός. Με πήρε ένας βαθύς ύπνος, σαν θάνατος.
Με ξυπνά ο ήλιος.
Ένας καυτός μεσημεριανός ήλιος που σε αναγκάζει να μπεις στο πανηγύρι της ζωής και να παλέψεις για δίκαια και άδικα, θεμιτά και αθέμιτα.
Θα κάνω ό,τι μπορώ να σε βοηθήσω…
Το alter ego μου. Τη συνεργάτιδά μου στο «έγκλημα» της ζωής. Τον άνθρωπο που ήταν μάρτυρας του παρελθόντος μου.
Όλα είναι πιο ξεκάθαρα σήμερα!
ΤΕΛΟΣ