Ευαγγελία Μουτούση
Η είδηση του θανάτου του τον αιφνιδίασε. Ήξερε ότι ο σπουδαίος εικαστικός είχε προβλήματα υγείας το τελευταίο διάστημα. Πρόσφατα είχαν μιλήσει στο τηλέφωνο. Ο συγκεκριμένος εικαστικός ήταν ο μέντοράς του. Δεν είναι τυχαίο το ότι αποφάσισε και ο ίδιος να ασχοληθεί με τη γλυπτική.
Ο κύριος Παύλος, ο γείτονάς του, ήταν ο άνθρωπος που διέκρινε κάτι στη λάμψη των ματιών του και τον ώθησε όχι μόνο να δουλεύει με το μυαλό και την καρδιά, αλλά και επιδέξια με το καλέμι του ώστε να φτιάχνει μικρά και μεγάλα αριστουργήματα.
Γυρνώντας το χρόνο πίσω βλέπει τον εαυτό του, ένα εφτάχρονο αγόρι με κοντά παντελόνια, να σκαρφαλώνει στον μαντρότοιχό του σπιτιού του και να κοιτάζει κρυφά τον κήπο του γείτονα.
Του άρεσε να τον παρακολουθεί να σμιλεύει το μάρμαρο και ας μην είχε ιδέα τι έφτιαχνε. Ωστόσο, απολάμβανε όλα όσα έβλεπε.
Συχνά φορτηγά ξεφόρτωναν μάρμαρα, τεράστια μάρμαρα που κάλυπταν σχεδόν τη μισή αυλή. Στην αρχή δεν καταλάβαινε και πολλά πράγματα, μόλις όμως τα μάρμαρα άρχιζαν να παίρνουν σχήμα μέσα από τα εξασκημένα χέρια του γλύπτη, τότε μαγεμένος παρακολουθούσε τη μετατροπή τους σε όμορφα παιχνίδια, όπως τα ονόμαζε τότε.
Μια φορά ρώτησε τη μητέρα του:
“Μαμά, πως το ήξερε ο κύριος Παύλος ότι κάτω από το μάρμαρο κρύβονταν παιχνίδια;” Θυμάται τη μητέρα του να του χαμογελά και να του ανακατεύει τα μαύρα του μαλλιά.
Θυμάται επίσης, ότι είχε ονομάσει την αυλή του κυρίου Παύλου «η αυλή των χαμένων παιχνιδιών». Στην αυλή του ο κύριος Παύλος είχε τοποθετήσει τόσο όμορφα τα γλυπτά του που φάνταζαν στα παιδικά του μάτια σαν ένας σπάνιος θησαυρός από παιχνίδια που κάποιος τα είχε χάσει και ο κύριος Παύλος τα βρήκε, τα ξεσκέπασε και τους έδωσε νέα ζωή. Θα ήθελε αυτή την ανάμνηση να την κλείσει για πάντα στην καρδιά του και να θυμάται τον γλύπτη με αγάπη και ευγνωμοσύνη.
ΤΕΛΟΣ