Κατερίνα Μιχαηλίδου
Οι καλοκαιρινές μου διακοπές άρχισαν, το καράβι έχει ήδη απομακρυνθεί από την Αθήνα. Η μέρα ήταν όμορφη αλλά πιο όμορφη ήταν η αίσθηση του αέρα στο πρόσωπο μου και η ανυπομονησία που ένιωθα για τον προορισμό. Ο τίτλος μιας ταινίας ξεπήδησε στο μυαλό μου “Το απέραντο γαλάζιο”.
Αυτό ακριβώς απλωνόταν τώρα μπροστά μου. Το υπέροχο, απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, με λίγες άσπρες πινελιές από το κύμα που άφηνε πίσω του το καράβι.
Τι να κρύβεται άραγε στα βάθη αυτής της θάλασσας; Κάποιο ναυάγιο; Θαλάσσια πλάσματα που θυμίζουν την ελληνική μυθολογία; Θα πεταχτεί ο ίδιος ο Ποσειδώνας με την τρίαινα του ‘η μήπως οι Τρίτωνες; Μήπως κάποια γοργόνα;
Αυτό που πετάχτηκε από την θάλασσα ήταν τελικά πολύ πιο όμορφο: ένα κοπάδι από δελφίνια που, αφού έπαιξαν για λίγο με τα κύματα, συνέχισαν το θαλασσινό τους δρόμο.
Φτάνοντας στο κατάλυμά μου, περιπλανήθηκα στον κήπο του. Βουκαμβύλιες φούξια και άσπρες, γιασεμιά, πολύχρωμες πετούνιες. Όσο για τα καλοκαιρινά οπωροφόρα, αυτά ήταν στα καλύτερά τους, γεμάτα καρπούς, αχλάδια, βερίκοκα, σύκα. Πάνω στα φύλλα τους διάφορα ζουζούνια με αρχηγούς τα τζιτζίκια έδιναν τον δικό του ήχο στον αέρα.
Κάτι όμως πάνω στα φύλλα μου κίνησε την περιέργεια. Μία καταπράσινη κάμπια, η μεγαλύτερη που είχα δει ποτέ. Μασούλαγε ατάραχη ένα φύλλο. Την άγγιξα και τότε ήμουν σίγουρη ότι μου ψιθύρισε:
«Σε λίγες μέρες θα μεταμορφωθώ και θα γίνω η “Γιγάντια νυχτοπεταλούδα-παγώνι”, η πιο μεγάλη πεταλούδα της Ευρώπης.»
«Εύχομαι να είμαι ακόμα εδώ για να σε θαυμάσω.», της είπα και την άφησα να συνεχίσει το “γεύμα” της.
«Πόσο τυχερή είμαι!», σκέφτηκα που γνώρισα ένα τόσο σπάνιο πλάσμα.
Στις διακοπές, μακριά από τα φώτα της πόλης, ο εντοπισμός των αστερισμών και των πλανητών έγινε η αγαπημένη ασχολία της παρέας και πάντα ένα χέρι, αφήνοντας το ποτήρι με το ποτό του, θα σηκωνόταν για να δείξει τη “Μικρή και τη Μεγάλη Άρκτο” ή την “Κασσιόπη”.
Οι υπέροχες αμμουδιές, η αναζωογονητική θάλασσα και το ελαφρύ αεράκι ήταν το ιδανικό σκηνικό που συμπλήρωνε το διάβασμα του βιβλίου μου όλες τις μέρες.
Όμως, όσο κι αν ο ήλιος είναι ο βασιλιάς του καλοκαιριού, πάντα θα είναι ευπρόσδεκτη και μια καλοκαιρινή μπόρα. Είναι η στιγμή που ο πριν από λίγο γαλανός ουρανός σκοτεινιάζει και γεμίζει σύννεφα, που φέρνουν τη δροσιά στα χωράφια, στα διψασμένα πουλιά και στα ζώα.
Το πρωί όμως ο ήλιος βγήκε σιγά-σιγά πάλι από τη θάλασσα και σκόρπισε παντού το φωτεινό πορτοκαλί του χρώμα.
ΤΕΛΟΣ