Περί Γραφής…

Νόπη Γραικούση Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και ξαφνικά βλέπω το δέντρο να αρχίζει να μετακινείται κουνώντας τα κλαδιά του και να μου φωνάζει: «Έλα, έλα κοντά μου!»Έμεινα ακίνητη σαν άγαλμα. Ένιωσα το δέρμα μου να παγώνει και τους χτύπους της καρδιάς μου να πασχίζουν να ανοίξουν έξοδο στο στήθος μου. Έτριψα τα μάτια μου. […]

Κατερίνα Μιχαηλίδου «Άμπρα κατάμπρα, κατάρα σου δίνω σκληρή. Τα μουστάκια σου θα μεγαλώνουν όλο και πιο πολύ και κανείς να τα κόψει δεν θα μπορεί.» Αυτά τα λόγια είπε η μάγισσα Καρακάξα στον καημένο τον μαύρο Γάτο και αμέσως εξαφανίστηκε. Εκείνος δεν πίστεψε τίποτα από τα λόγια της καρακάξας και έφυγε χοροπηδώντας και γελώντας. Έκανε

Μαρία Πουλαντεράκη «Αμπρα καταμπρα, κατάρα σου δίνω σκληρή. Τα μουστάκια σου θα μεγαλώνουν, όλο και πιο πολύ και κανείς να τα κόψει δεν θα μπορεί.» Αυτά τα λόγια είπε η μάγισσα Καρακάξα στον καημένο τον μαύρο Γάτο και αμέσως εξαφανίστηκε. Εκείνος, τρομοκρατημένος, έτρεξε πίσω στο παλιό σπίτι που είχε βρει καταφύγιο καιρό τώρα και κρύφτηκε

Κατερίνα Μιχαηλίδου «Μπήκε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος» είπε ο Νικήτας, καθώς έπιναν τον καφέ τους.«Έλα πες μας όλη την ιστορία, θέλουμε να την ακούσουμε» απάντησε η παρέα.«Λοιπόν, ακούστε, με τη Λίζα περάσαμε ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο μακριά από την πόλη. Απολαύσαμε τη θάλασσα, τον ήλιο και το καλό φαγητό. Κατά το βραδάκι της Κυριακής, ξεκούραστοι

Νόπη Γραικούση «Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος», είπε γελώντας ο κυρ-Θύμιος. Μαζί του γέλασε και όλη η παρέα καθώς παρακολουθούσαν τον Μητσάρα να απομακρύνεται από τον Σταθμό της Χωροφυλακής με βήμα γοργό και το κεφάλι κατεβασμένο. Ο Μητσάρας, γέννημα θρέμμα του χωριού ήταν μία ιδιαίτερη περίπτωση. Από παιδί σκάρωνε ότι διαολιά του καρφωνόταν και

Μαρία Πουλαντεράκη Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος! Ο Κώστας δεν μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του αυτή την παροιμία. Φωτογράφιζε με απόλυτη ακρίβεια την τωρινή του κατάσταση.Πριν από μερικούς μήνες, η τοπική του κόμματος που ακολουθούσε πιστά από την εφηβεία του ακόμα, του έκανε πρόταση να κατέβει ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στην περιφέρειά

Αναστασία Παπαδάκου Αχ και να μπορούσα. . .Με μία γόμα να σβήσω τις πληγές μουΥπάρχει άραγε, τέτοια μαγεία δυνατή;Για πόσο ακόμα θα πρέπει να πονάω;Δάκρυα να γεμίζει η πληγωμένη μου ψυχή;Αχ και να μπορούσα. . .Λιακάδα να ποτίσω τα όνειρα μουΊσως και λίγο έρωτα με την αφορμήΆχ και να μπορούσα!

Κατερίνα Μιχαηλίδου Είναι το πιο παλιό ζευγάρι από τα παπούτσια μου! Πριν από 10 και βάλε χρόνια το είχα είδα να καμαρώνει σε μια βιτρίνα και ήταν λες και μου έγνεφε να το αγοράσω, ήταν τόσο όμορφο. Σε λίγες μέρες θα πήγαινα ταξίδι σε ένα εξωτικό νησί στην άλλη άκρη του πλανήτη. Ήταν το όνειρο

Νόπη Γραικούση Καλησπέρα φίλε μου. Ήρθα στην δροσιά σου να πιω το καφεδάκι μου. Σήμερα όλα είναι ήσυχα στο χωριό. Ανηφόρισαν όλοι στον Άη-Λια για το πανηγύρι. Εγώ δεν πήγα. Μου αρέσει η ησυχία. Και όπως σε είδα να κουνάς τα τεράστια κλαδιά σου στην βραδινή αύρα, είπα, ας πάω να τα πω με τον

Μαρία Πουλαντεράκη   «Μαμά, ποιανού  είναι αυτό το βραβείο,  στο ράφι του δωματίου σου;», ακούστηκε  η φωνή της Βάλιας, της κόρης της Δήμητρας. Οι δυο γυναίκες άνοιγαν κιβώτια και τακτοποιούσαν  πράγματα στο πατρικό της Δήμητρας, όπου αναγκάστηκαν να μετακομίσουν μετά το διαζύγιο και  τη δεινή οικονομική τους κατάσταση μετά από παρότρυνση των γονιών της. Η

Κατερίνα Μιχαηλίδου Ο μαγικός χαρταετός μου σηκώθηκε πάλι για να με πάει σε μέρη μακρινά και ονειρεμένα. Η πρώτη χώρα που αντικρίσαμε ήταν η χώρα των Ζώων. Μετά είδαμε από μακριά τη χώρα της Αλήθειας και περάσαμε πάνω από τη χώρα των Αναμνήσεων. Σειρά είχε η χώρα των Παιδιών και στο τέλος, φτάσαμε στην πιο

Νόπη Γραικούση   Μια φορά κι έναν καιρό στο χωριό των νάνων, που βρισκόταν κάτω από ένα πελώριο μανιτάρι, ζούσε ένας νάνος που ήθελε να ανέβει ψηλά στη γη να γνωρίσει τον κόσμο. Αυτό όμως απαγορευόταν και κανείς δεν τολμούσε να παραβεί τον νόμο.   Ο νάνος αυτός όμως… δεν ησύχαζε.  Όλο ρωτούσε γιατί. Γιατί

Μαρία Πουλαντεράκη Σήμερα το πρωί, το πρόγραμμα είχε ξεσκόνισμα και τακτοποίηση της βιβλιοθήκης μου. Δύσκολη δουλειά, να βγάλεις τα βιβλία, να καθαρίσεις και να ελέγξεις αν είναι κατά αλφαβητική σειρά ονομάτων των συγγραφέων, αλλού των Ελλήνων και αλλού των ξένων, όπως τα έχω ταξινομήσει. Έχω κι εγώ το σύστημά μου, την παραξενιά μου, την πετριά

Μαίρη Κολοβού Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι που έκανε βόλτα στην παραλία. Όπως περπατούσε, πρόσεξε κάτι να γυαλίζει στην ακρογιαλιά. Πλησίασε και είδε ένα μπουκάλι που είχε μέσα ένα χαρτί. Το άνοιξε, έβγαλε το χαρτί και διάβασε…             «Αγαπητέ ξένε, αν διαβάζεις τώρα αυτό το σημείωμα σημαίνει ότι το μπουκάλι μου βρήκε

Κατερίνα Μιχαηλίδου             «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μία κοπέλα που είχε ένα μοναδικό χάρισμα: όταν έπαιζε στο πιάνο, η μουσική της ήταν τόσο γλυκιά που όποιος την άκουγε μαγευόταν και υπάκουε στη θέλησή της. Το χάρισμα αυτό της το είχε δώσει η νονά της, η Ηχώ, και της είχε πει να το χρησιμοποιεί

Κατερίνα Μιχαηλίδου Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι που έκανε βόλτα στην παραλία. Όπως περπατούσε, πρόσεξε κάτι να γυαλίζει στην ακρογιαλιά. Πλησίασε και είδε ένα μπουκάλι που είχε μέσα ένα χαρτί. Το άνοιξε, έβγαλε το χαρτί και διάβασε… «Αγαπημένε μου, είναι μόλις λίγες μέρες που έφυγες για άλλο ένα μεγάλο θαλασσινό ταξίδι. Ο

Μαρία Πουλαντεράκη    «Άντε Αλίκη, κάνε γρήγορα! Να ξεκινήσουμε κάποια στιγμή!», φώναξε ο Γιώργος, κουβαλώντας τη μεγάλη βαλίτσα στο αυτοκίνητο και δένοντας με τη ζώνη του πίσω καθίσματος τον Ορφέα, το μικρό σκυλάκι του ζευγαριού στην θέση του. Ήταν η πρώτη μέρα των διακοπών τους  και ήθελαν να φύγουν όσο πιο νωρίς γινόταν.    Τελικά

Νόπη Γραικούση Η Ελένη γύρισε ύστερα από πολλά χρόνια στο χωριό. Η αλήθεια είναι πως δεν θα γύριζε ποτέ. Δεν είχε να θυμάται τίποτα καλό. Μόνο πίκρα, πόνο και θυμό της δημιουργούσε κάθε τι που είχε σχέση με τον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε, αγάπησε και μάτωσε. Έφυγε μακριά, στο εξωτερικό, ζητώντας μέσα από μια νέα

Νόπη Γραικούση Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι που έκανε βόλτα στην παραλία. Όπως περπατούσε, πρόσεξε κάτι να γυαλίζει στην ακρογιαλιά. Πλησίασε και είδε ένα μπουκάλι που είχε μέσα ένα χαρτί. Το άνοιξε, έβγαλε το χαρτί και διάβασε…                                                               «Ελπίζω να διαβάσεις αυτό το μήνυμα και να μην το προσπεράσεις.  Είναι ένα μήνυμα

Μαρία Πουλαντεράκη Πέρα εκεί ψηλά στον ουρανό, μια όμορφη και ηλιόλουστη μέρα, φάνηκε ένας χαρταετός! Πετούσε με χάρη και τίναζε την ουρά του δεξιά κι αριστερά, όλο καμάρι. Πολύχρωμος και γελαστός έκανε τις βόλτες του και ήταν πολύ χαρούμενος. Πόσο χαριτωμένος ήταν και πόσο δυνατά ακούγονταν τα γέλια του πάνω από τα χωράφια και τα

Κατερίνα Μιχαηλίδου Περπατούσε μόνος του ένα βράδυ σε μια παραλία χαμένος στις σκέψεις του. Ξαφνικά ο ουρανός φωτίστηκε και εμφανίστηκε μπροστά του μια σκάλα. Τρόμαξε τόσο πολύ. Η περιέργεια του όμως νίκησε τον φόβο του και πλησίασε πιο κοντά. Σκέφτηκε να την παρακάμψει και να συνεχίσει τον δρόμο του αλλά ήταν αδύνατον. Δειλά δειλά άρχισε να

Κατερίνα Μιχαηλίδου Ήταν ένα μικρό αλλά πολύ φωτεινό αστεράκι, που αυτό το βράδυ μαζί με τα χιλιάδες άλλα αστέρια έριχναν το φως τους στο ποτάμι που την ημέρα έσφυζε από ζωή από τα μικρά και τα μεγάλα ζώα του βάλτου. Αυτή την ώρα όμως που όλα κοιμόντουσαν, ένα κλάμα έσπαγε την ησυχία. Το αστεράκι έριξε

Μαίρη Κολοβού Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας βασιλιάς που ζούσε σε ένα μεγάλο παλάτι. Στην κεντρική αίθουσα αυτού του παλατιού υπήρχε ένας χρυσός καθρέφτης που κάθε πρωί έλεγε στον βασιλιά τι συνέβαινε στον κόσμο. Σήμερα το πρωί του είπε κάτι τρομερό… «Βασιλιά μου πολυχρονεμένε, σήμερα έχω δυσάρεστα να σου πω» «Πες μου» είπε

Μαρία Πουλαντεράκη Εδώ και λίγο καιρό, η αγαπημένη μου γιαγιά δεν αισθανόταν και πολύ καλά στην υγεία της. Ο γιατρός προσπάθησε να κάνει ότι μπορούσε με τα φάρμακά του και τις οδηγίες του. Δυστυχώς, η κατάσταση δεν καλυτέρευε. Η γιαγιά έπρεπε αναγκαστικά να εισαχθεί  στο νοσοκομείο. Πέρασε μια εβδομάδα μαρτυρική για όλους. Η αγωνία μας

Νόπη Γραικούση Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας βασιλιάς που ζούσε σε ένα μεγάλο παλάτι. Στην κεντρική αίθουσα αυτού του παλατιού υπήρχε ένας χρυσός καθρέφτης που κάθε πρωί έλεγε στον βασιλιά τι συνέβαινε στον κόσμο. Σήμερα το πρωί του είπε κάτι τρομερό…«Βασιλιά κι αφέντη μου από σήμερα όλος ο κόσμος θα είναι ασπρόμαυρος. Οι