Περί Γραφής…

Ευγενία Παντελοπούλου Η στολή κρεμασμένη στο εξωτερικό μέρος της ντουλάπας, ξεκουραζόταν. Αν προσπαθούσες να της δώσεις ένα όνομα δεν θα μπορούσες. Γιατί κάτω από αυτή υπήρχαν τόσες πολλές διαφορετικές στολές. Ανάλογα με τη μέρα, την ώρα, τη στιγμή, τις ανάγκες και τις επιθυμίες, διάλεγε την κατάλληλη, τη φορούσε και ετοιμαζόταν να παίξει τον ανάλογο ρόλο […]

Ευγενία Παντελοπούλου Νόμιζε ότι η ντουλάπα είχε επιτέλους αδειάσει. Τα δάκτυλά της άγγιξαν κάτι ακόμα στο βάθος του κάτω ραφιού. Το έπιασε και το τράβηξε προς τα έξω. Ήταν ένα μικρό φούξια βαλιτσάκι με την Ποκαχόντας ζωγραφισμένη στο πάνω μέρος και πολλά αυτοκόλλητα πάνω του.  Πόσα χρόνια πίσω, σκέφτηκε!! Το άνοιξε απαλά. Ήθελε να μην

Κατερίνα Μιχαηλίδου Ένα μικρό σκάφος σταματάει μεσοπέλαγα. Ο καπετάνιος αδύνατος με εμφανή τα σημάδια στο πρόσωπο του από την αλμύρα και τον ήλιο μας λέει “Εδώ είναι το καλύτερο σημείο, ετοιμαστείτε”. Εγώ φοράω τη στολή μου, τα βατραχοπέδιλα μου και κάνω τον τελευταίο έλεγχο στον αναπνευστήρα και τη μπουκάλα με το οξυγόνο. Μια βαθιά ανάσα και

Νόπη Γραικούση ΟΝΟΜΑ: Fairy TaleΕΤΟΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ: ΧιΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: Δάσος της Ακακίας, αριθ. ∞ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Λευκά περιστέριαΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: ΕλεύθερηΣΠΟΥΔΕΣΑποφοίτησα από το Πανεπιστήμιο των «Ονείρων» με βαθμό πτυχίου Άριστα και με ειδικότητα στο «Ξεφάντωμα φαντασίας» .Μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του «Παραμυθοπαραλόγου» με τίτλο «Πως να αξιοποιήσετε τις ικανότητές σας».Αρίστευσα στον διαγωνισμό «Πρωτότυπες μεταμφιέσεις»Συνέχισα τις σπουδές στο Πανεπιστήμιο «Πανσοφικό» με

Μαρία Πουλαντεράκη “Τον έδεσε τον γάιδαρό του”, είπε η Αγγέλω στη Μηλιά κοιτάζοντας λοξά προς το μέρος του Γιώργη που τα έπινε με την παρέα του στο καφενείο. ‘Ήταν απόγευμα και οι καρέκλες κάτω από το κεντρικό πλατάνι στην πλατεία του χωριού ήταν ήδη γεμάτες. Ομιλίες ζωηρές, γέλια και πειράγματα ακούγονταν από παντού. Ο κρότος

Κατερίνα Μιχαηλίδου Με τύλιξαν σε ένα όμορφο γυαλιστερό χαρτί που το στόλισαν με μια μεταξωτή κορδέλα. Με είχαν διαλέξει ανάμεσα σε πολλές κουβέρτες για το όμορφο κόκκινο χρώμα μου και το πόσο απαλή και χνουδωτή ήμουν. Έγινα η αγαπημένη κουβέρτα της μικρής Αννούλας. Για χρόνια δεν κοιμόταν αν δεν με κρατούσε και δεν έβαζε το

Νόπη Γραικούση Ο Φλου ένιωσε ένα δυνατό τράνταγμα. Προσπάθησε να κρατηθεί αλλά ο άνεμος αποδείχθηκε δυνατότερος. Βρέθηκε για λίγο στο κενό κάνοντας τούμπες. Νόμισε ότι ήταν παιχνίδι, αλλά σε λίγο προσγειώθηκε άτσαλα στο χώμα. Κοίταξε γύρω του φοβισμένα. Δεν ένιωθε καμμιά σιγουριά, αν και πιο πέρα μια παρέα φύλλων φαινόταν να διασκεδάζει. Θα ήθελε πολύ

Μαρία Πουλαντεράκη Το ταξίδι του αι Βασίλη συνεχιζόταν αδιάκοπα. Ακούραστος επισκεπτόταν μία μία όλες τις πολιτείες και τα χωριά, μοίραζε τα δώρα  και συμβουλευόταν την λίστα  ώστε να μην ξεχάσει κανέναν. Φτάνοντας στην άκρη του δάσους, βρέθηκε μπροστά από τρία μικρά σπιτάκια. Χτύπησε στο πρώτο και ένα ροδαλό παχουλό γουρουνάκι του άνοιξε την στρογγυλή πορτούλα.

Μαίρη Κολοβού Από τότε που θυμόμουν τον εαυτό μου, η γιαγιά μου έπαιζε κυρίαρχο ρόλο στη ζωή μου. Ήταν εκείνη που με πρόσεχε όταν οι γονείς μου δούλευαν ή όταν έπρεπε να ταξιδέψουν και να λείψουν για καιρό. Μόλις γεννήθηκα, άφησε το όμορφο χωριό της ψηλά στον Ταΰγετο, το οποίο βέβαια επισκεπτόμασταν κάθε καλοκαίρι όσο

Μαρία Πουλαντεράκη Φύλλο οδηγιών χρήσης – πληροφορίες για τον χρήστη.Τι περιέχει το φύλλο οδηγιών.   1. Τι είναι το Σοκολαπεξαρτίκ και ποια η χρήση του.   2. Τι πρέπει να γνωρίζετε για τη χρήση του.   3. Πώς χρησιμοποιείται   4. Πιθανές παρενέργειες   5. Πώς να φυλάσσεται 1. Τι είναι το χάπι Σοκολαπεξαρτίκ και ποια η χρήση του.Περιέχει δύο

Κατερίνα Μιχαηλίδου ANTICATEX Διαβάστε προσεκτικά ολόκληρο το φύλλο οδηγιών χρήσης.Αν έχετε περαιτέρω απορίες ρωτήστε τον γιατρό σας,Η συνταγή χορηγήθηκε για εσάς, μη δίνετε το φάρμακο σε άλλους.Μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητα αποτελέσματα ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ  ΑΝΤICΑΤΕΧ Η δραστική ουσία του  Anticatex σε ποσοστό 50mg είναι το Anticatnip.Έρευνες έχουν αποδείξει ότι το Anticatnip είναι το αντίδοτο του

Νόπη Γραικούση –Γέρος:            Έλα γέρο μου. Λίγο ακόμα. Λέω να κάτσουμε κάτω από τον πλάτανο                       να ξαποστάσουμε λίγο, να πιούμε και λίγο δροσερό νερό.-Γάϊδαρος:      Σωστά μιλάς.–Γέρος:            Κουράστηκες σήμερα, Πρέπει να το αναγνωρίσω. Αλλά βγήκε το                       μεροκάματο.-Γάϊδαρος:      Το αποτέλεσμα μετράει γέρο.–Γέρος:            Ξέρεις, πολλές φορές αναρωτιέμαι πόσο θα αντέξω ακόμα.-Γάϊδαρος:      Ενώ για μένα είσαι

Μαρία Πουλαντεράκη Είμαι καθισμένη στο κρεβάτι μου, όταν ξαφνικά το μέρος του τοίχου που βρίσκεται μπροστά μου ανοίγει και ένα απόκοσμο εκτυφλωτικό φως εισβάλλει στο δωμάτιο. Νιώθω να έλκομαι από το φως και παρά τη θέλησή μου σηκώνομαι από το κρεβάτι. Διαπιστώνω ότι δεν περπατώ, δεν πατώ στο έδαφος, αλλά πάνω σε κάτι που μοιάζει

Κατερίνα Μιχαηλίδου Το ημερολόγιο που κρέμεται στον τοίχο γράφει 15 Ιουλίου 2020. Μετά από 5 χρόνια δυστυχίας επιτέλους κατάφερα να ξεφύγω από τον αποτυχημένο γάμο μου και τον άντρα που δεν είχε δείξει το πραγματικό του πρόσωπο παρά μόνο αφού παντρευτήκαμε. Ένας άντρας που μου συμπεριφερόταν σαν να είμαι ένα  ‘’σκουπίδι’’. Ένα σκουπίδι που μπορούσε

(Πολύβιος Δημητρακόπουλος) Αγγελική Αγγελοπούλου Εκείνο το απόγευμα του Απρίλη, όλα έμοιαζαν αλλόκοτα. ‘Έριξε μια ματιά από το παράθυρο και κάθισε αποσβολωμένος στον καναπέ, αμίλητος, προσπαθώντας να κατανοήσει τι συμβαίνει εκεί έξω! Ο ουρανός κοκκίνισε μέσα σε δευτερόλεπτα. Μια λεπτή σχεδόν αδιόρατη σκόνη απλώθηκε παντού και χώθηκε στην πιο μικρή χαραμάδα, στο πιο απίθανο σημείο κάθε

Κατερίνα Μιχαηλίδου Έχω μπει σε έναν ήσυχο κήπο και λίγα μόνο μέτρα με χωρίζουν από την πόρτα του μεγάλου κτηρίου με την πινακίδα “Κέντρο Φροντίδας Ηλικιωμένων”. Δεν περπατώ μόνη μου, δίπλα μου είναι η κόρη μου, η Ελένη μου. Το συζητούσαμε πολύ καιρό ότι δεν θα μπορούσα πια να μένω μόνη μου, τα γηρατειά έχουν

Αναστασία Παπαδάκου Τελικά η καλοσύνη δεν ανταμείβεται πάντα. Πέρασα όλη μου τη ζωή να φροντίζω και να προσέχω τον άντρα και τα παιδιά μου και τώρα κοίτα με. Κάθομαι μόνη μου στην παλιά δερμάτινη πολυθρόνα μου και περιμένω τους γιους μου να με πάνε στο γεροκομείο. «Θα έχεις περισσότερη φροντίδα εκεί». Έτσι μου είπαν. Ανοησίες!

Κατερίνα Μιχαηλίδου Την  παιδική χαρά της γειτονιάς έλουζε ο ήλιος, οι θάμνοι που ήταν φυτεμένοι γύρω γύρω είχαν γεμίσει μικρά πράσινα φυλλαράκι και οι υπερήλικες ευκάλυπτοι  φιλοξενούσαν στα κλαδιά τους πουλάκια που τιτίβιζαν για να υποδεχτούν την άνοιξη. Μακριά από τη φασαρία των αυτοκινήτων στη παιδική χαρά ακούγονταν μόνο τα γέλια και οι φωνούλες των

Νόπη Γραικούση Σερπαντίνες κομφετί, παιδιά με μάσκα και στολήμου έκοψαν τον δρόμοκαουμπόηδες, πριγκίπισσες και ιππότες.με παρασύρουν στον χορόχρώματα, χαμόγελα!Καλύπτουν κάθε πόνογελάνε, τραγουδάνε,χορεύουν με ψυχήΣτους δρόμους τριγυρνάνε, ακούνε μουσική,η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελήνομίζω ειν’ Απόκριες με τέτοιο κέφι γλέντικαι μου λείπεις, μου λείπεις πολύκι έτσι μασκαρεύτηκα κι εγώ,ένας κλόουν που δακρύζειγια να δουν πως διασκεδάζω,κι

Μαρία Πουλαντεράκη – Πώς σου φαίνεται η πόλη μας από δω πάνω; – Ποιός μίλησε; – Σε τρόμαξα, λυπάμαι. Εδώ πίσω σου κοίταξε. Εγώ η Καρυάτιδα μίλησα. – Πώς γίνεται αυτό; Ζωντανεύουν και τα αγάλματα; – Καμιά φορά. Όταν έχουν διάθεση για κουβέντα. – Είμαι τυχερή δηλαδή. Μπορώ να ρωτήσω γιατί διάλεξες εμένα; – Σε

Αναστασία Παπαδάκου Μία φορά και έναν καιρό σε ένα δάσος ζούσε ένα ξωτικό, ο Άξελ. Ο Άξελ ήταν γνωστός σε όλο το δάσος γιατί έφτιαχνε το καλύτερο μέλι και όλοι αγόραζαν από αυτόν. Μία μέρα όμως ένας νάνος αποφάσισε να του κλέψει τη συνταγή, καθώς εξαιτίας του Άξελ κανένας δεν αγόραζε το δικό του μέλι.

Κατερίνα Μιχαηλίδου Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που πήρε δώρο για τα γενέθλιά του ένα βιβλίο με παραμύθια. Το άνοιξε με λαχτάρα και άρχισε να το διαβάζει όταν, ξαφνικά, μέσα από τις σελίδες του πετάχτηκε… ένα ποντίκι Το κοριτσάκι τρόμαξε και παραλίγο να της πέσει το βιβλίο από τα χέρια, όμως και

Νόπη Γραικούση -Άστο, είναι δικό μου. -Όχι δεν είναι δικό σου. Δικό μου είναι. Οι φωνές του Πίγκυ και της Πέγκυ, ξεσήκωσαν όχι μόνο το σπίτι, αλλά και ολόκληρη τη γειτονιά. Ο Πίγκυ και η Πέγκυ είναι δυο γουρουνάκια. Αδελφάκια δίδυμα. Πολλές φορές τσακώνονται γιατί θέλουν το ίδιο παιχνίδι. Και τότε η κραυγή «είναι δικό

Μαρία Πουλαντεράκη Το καράβι έδεσε στην μικρή αποβάθρα. Ήμουν η μόνη που αποβιβάστηκε, αλλά δεν μου φάνηκε περίεργο. Ακολούθησα το δρόμο και βρέθηκα μπροστά σε μια επιγραφή που έλεγε: “Kακωσορίσατε στην ανάποδη χώρα. Προχωρήστε δεξιά”. Όμως το σήμα που ήταν ζωγραφισμένο, έδειχνε ξεκάθαρα αριστερά! Προχώρησα λοιπόν αριστερά και βρέθηκα μπροστά σε κάτι που μόνο στη

Κατερίνα Μιχαηλίδου Ο Τσάρλι ήταν μαθητής του Αϊ Βασίλη αρκετά χρόνια, έφερνε κάθε μέρα στο εργαστήριο των παιχνιδιών τα γράμματα των παιδιών. Τα ξωτικά τον αγαπούσαν πολύ το ίδιο και οι τάρανδοι, που όποτε τον έβλεπαν χαμήλωναν το κεφάλι τους γιατί ήξεραν ότι ο Τσάρλι θα τους χάιδευε. Τα τελευταία χρόνια ο Αϊ Βασίλης τον

Νόπη Γραικούση Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Νύχτωνε σιγά-σιγά. Στην πόλη άρχισαν να ανάβουν οι πολύχρωμες γιρλάντες. Μουσική σύμφωνα με το πνεύμα της ημέρας ακουγόταν από τα μεγάφωνα. Μικροί και μεγάλοι φορτωμένοι με κουτιά και σακούλες γέμιζαν τους δρόμους με χαμογελαστά πρόσωπα. Σε μια γωνία ο Πέτρος, ήταν δεν ήταν δέκα χρονών, πουλούσε «Νεοέτια» και ημερολόγια. Κανείς δεν

Μαρία Πουλαντεράκη Τα αστέρια φώτιζαν σαν μικρά καντηλάκια τον ουρανό, τη νύχτα της παραμονής. Το έλκηθρο του Αϊ Βασίλη, περνούσε με ταχύτητα πάνω από πόλεις και χωριά να φέρει χαρά και δώρα στα παιδιά της γης. Ο άγιος ετοιμαζόταν για άλλη μια κατάδυση, αυτή τη φορά μέσα στην καμινάδα του παράξενου μεγάλου σπιτιού στην άκρη

Κατερίνα Μιχαηλίδου   Όπως κάθε πρωί, η Πέπερ ξύπνησε την Μαξίν, της έφερε τα ρούχα της και της ετοίμασε το πρωινό της. Η Μαξίν ήταν ένα κορίτσι 11 χρόνων και η Πέπερ ήταν το ρομπότ που τους είχε στείλει η κυβέρνηση του τόπου τους για να τους υπηρετεί. Ήταν ρομπότ τελευταίας γενιάς, δεν έμοιαζε με

Νόπη Γραικούση Ήλθε λοιπόν η ώρα. Ας μαζεύω σιγά-σιγά. Και τι να χωρέσει αυτή η βαλίτσα; Σάμπως και ξέρω τι να πάρω; Μου είπαν τα απαραίτητα. Εκεί, τα έχουν όλα. Μα, όλα μου είναι απαραίτητα. Τι να αφήσω; Τι να πάρω; Α! Εδώ μου έχουν ετοιμάσει δυο αλλαξιές ρούχα. Μία χειμωνιάτικα, μία καλοκαιρινά. Και εσώρουχα

Μαρία Πουλαντεράκη Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια  μηλιά που είχε μεγάλα κατακόκκινα μήλα. Κάθε πρωί, ένα μήλο έπεφτε  από το δέντρο, κυλούσε ως την άκρη του χωραφιού και έφτανε σε μια μικρή καταπακτή που υπήρχε σε έναν βράχο. Αμέσως η καταπακτή άνοιγε  και το μήλο κατέβαινε κυλώντας στα σκαλιά. Μόλις έφτανε κάτω το